Τις γιορτές που πέρασαν το όνομά του συζητήθηκε σε όλα τα σπίτια με τον πιο «γλυκό» τρόπο. Το άξιζε;<div><br /></div><div><br /></div>
Σε όποιο κάλεσμα και να πήγα τις γιορτές που πέρασαν, είχα λίγο την αίσθηση ότι η βραδιά κυλούσε επίτηδες γρήγορα και περνούσαμε κάπως πιο βιαστικά από άλλες χρονιές από τα ορεκτικά στα κυρίως πιάτα. Σαν να μην ενδιέφεραν και τόσο τα ροσμπίφ, οι γαλοπούλες, οι πίτες και τα άλλα αλμυρά και όλοι στο τραπέζι να περίμεναν την ώρα και τη στιγμή που θα έρχονταν στο τραπέζι τα γλυκά του Στέλιου Παρλιάρου, τα οποία, αλήθεια λέω, δεν έλειψαν από κανένα σπίτι από όσα πήγα φέτος.
Ο Στέλιος δεν είναι φυσικά καινούργιος, ούτε είναι το τωρινό γλυκό σουξέ του, το πρώτο γευστικό του σκάνδαλο να σου τρέχουν τα σάλια. Θυμάμαι ακόμη πόσο έντονα συζητιόταν, στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, η ταιριαστή με τα αφρώδη ήθη εκείνης της εποχής τούρτα-σαμπάνια που είχε δημιουργήσει για τα ζαχαροπλαστεία Fresh. Ή πως αργότερα ακολούθησαν τα fully booked μαθήματα ζαχαροπλαστικής για γλυκά φανατισμένες Αθηναίες, που μέχρι τότε ήξεραν να κάνουν μόνο κανένα αφυδατωμένο κέικ πορτοκάλι, οι εκπομπές στην τηλεόραση που άντεξαν ακόμη και στην πιο βαθιά τηλεοπτική κρίση, το περιοδικό Γλυκές Αλχημείες που είναι κάθε μήνα πρώτος σε κυκλοφορία τίτλος στα περίπτερα.
Μέχρι και αστικοί μύθοι υφάνθηκαν γύρω από τις συνταγές του Στέλιου Παρλιάρου, όπως συμβαίνει πάντα με τα ονόματα και τα πράγματα που έχουν πέραση. Άκουγα, για παράδειγμα, από διαφορετικές μεριές να μου λένε σχεδόν συνωμοτικά πως κάθε φορά δίνει λίγο λάθος τις δοσολογίες στις συνταγές για να μη βγαίνουν τα δικά σου γλυκά τόσο θεϊκά νόστιμα όσο τα δικά του. Τα άκουγα αυτά και μειδιούσα σαν τα σοκολατάκια Τζοκόντα Παυλίδου, γιατί έχω δει μέσα στην πορεία του Παρλιάρου όλα αυτά τα χρόνια (αλλά και μέσα στο μάτι του που γυαλίζει όταν η κουβέντα πάει στα γλυκά) πόσο άκαμπτος και απόλυτος είναι με την ποιότητα και το αποτέλεσμα που εξαρτάται από μισό κουταλάκι περισσότερο μέλι και μερικά γραμμάρια παραπάνω σοκολάτα Valrhona. Και ξέρω ότι δεν θα διακινδύνευε το τέλειο για κανένα λόγο. Και να που τώρα ξανά, μετά από τόσα πολλά χρόνια που ερωτοτροπεί με τη ζάχαρη, είναι και πάλι ο δεσμός τους talk of the town! Λες και η κουτσομπόλα Αθήνα ανακαλύπτει εκ νέου πόσο παθιασμένος είναι με αυτή την ακαταμάχητη ερωμένη στην οποία έχει αφιερωθεί από έφηβος.
Βοηθούν σίγουρα τα δυο αρχιτεκτονικά υπέροχα ζαχαροπλαστεία Sweet Alchemy που άνοιξε τα τελευταία χρόνια πρώτα στο Κολωνάκι και μετά στην Κηφισιά -ειδικά αυτό το τελευταίο είναι σαν κοσμηματοπωλείο, μπαίνεις μέσα και αισθάνεσαι πλούσιος, άσχετα που στο ταμείο μπορείς να ξοδέψεις τρία μόνο ευρώ. Βοηθάει επίσης που υπάρχει μια ολόκληρη branded φιλοσοφία στο packaging, στις προθήκες, στο σέρβις. Βοηθάει η ποικιλία, αφού εγώ, για παράδειγμα, στα μαγαζιά του πηγαίνω περισσότερο για να πάρω κατιτί διαφορετικό για το πρωινό μου (το κέικ με τα μεγάλα κομμάτια σοκολάτα γάλακτος ή το άλλο με τα ολόκληρα κομμάτια ανανά). Βοηθάει και η εικόνα που μεταδίδεται μέσω Instagram –και στην εικόνα δεν τον συναγωνίζεται κανένας.
Συνέχεια στη σελίδα 2
Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι που ο Στέλιος Παρλιάρος δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι δεν έχει ένα ολόκληρο εργαστήριο που να δουλεύει για εκείνον, όπως τα ξωτικά εργάζονται για τον Άγιο Βασίλη, αλλά έχει φτιάξει και το τελευταίο γλυκό κατασκεύασμα με τα ίδια του τα χέρια. Και στο τέλος του έχει βάλει κι ένα μαγικό προσωπικό touch, χωρίς το οποίο το γλυκό δεν θα ήταν το ίδιο, αν κάποιος ας πούμε το αντέγραφε. Ότι υπάρχει ένας άνθρωπος πίσω από όλα αυτά που γεύεσαι κι όχι μια γραμμή παραγωγής.
Ξεχνιέσαι κι εσύ και νομίζεις ότι τα κάνει όλα μόνος του γιατί πολλές φορές τον έχεις πετύχει να δουλεύει μέσα στα μαγαζιά του και να μην είναι αόριστα ένας αόρατος επιχειρηματίας της σοκολάτας. Επίσης έχεις παρακολουθήσει τόσες ατελείωτες ώρες ζαχαροπλαστικής στα κανάλια με πρωταγωνιστή τον πιο διάσημο (τελικά) ζαχαροπλάστη της χώρας, που σαν να θεωρείς ότι, αν δεν μπαγιάτευαν μέσα σε λίγες μέρες, θα είχε φτιάξει μέχρι τώρα γλυκά να ‘χουν και οι επόμενες γενιές.
Και τέλος είναι μόνιμα παρόν με τις νέες του ιδέες, όπως η τέλεια σοροπιασμένη καρυδόπιτα με παχιά στρώση σοκολάτας και χρυσά καρύδια που έφτιαξε ειδικά για τις φετινές γιορτές και στο σπίτι που την πήγα έγλυφαν τα δάχτυλά τους για πολλές μέρες –είναι βλέπεις γλυκό που κρατάει.
Είμαι ειλικρινά πάρα πολύ γλυκατζής, παραγγέλνω χωρίς να σκεφτώ καθόλου τις συνέπειες (σε χρήματα και θερμίδες) 2-3 επιδόρπια στο τέλος κάθε γεύματος για να δοκιμάσω απ΄ όλα, και από τα πιο ονομαστά ζαχαροπλαστεία της πόλης δεν φεύγω ποτέ με μικρό κουτί. Τίποτα, όμως δεν μπορεί να συγκριθεί τελευταία με το γλυκό φιλί που μου δίνει κάθε κουταλιά από τις παχιές μους και τις πάστες, τα κέικ και τα προφιτερόλ του Στέλιου Παρλιάρου, σε σχήματα και χρώματα βγαλμένα από ένα υψηλής αισθητικής παραμύθι, σε συσκευασίες για βραβείο ντιζάιν.
Ναι, για μένα, ο Στέλιος Παρλιάρος είναι ο καλύτερος ζαχαροπλάστης της χώρας. Τα καλύτερα γλυκά της χώρας, θα σας τα αποκαλύψω αναλυτικά μια άλλη φορά…
Σχετικά άρθρα:
