"Είναι ανακούφιση η σκέψη ότι έχεις πάντα κάπου να πας, ο κόσμος να έρθει πάνω κάτω"
Σήκωσα το τηλέφωνο και είπα στη φίλη: " Έρχομαι να σε δω". "Είμαι εδώ, σε περιμένω" μου είπε. "Πάντα" θα μπορούσα να συμπληρώσω. Αυτή η λυτρωτική αίσθηση ότι είναι εκεί και περιμένει, όταν εγώ αποφασίσω να πάω, είναι που κάνει τη φίλη φίλη. Είναι ανακούφιση η σκέψη ότι έχεις πάντα κάπου να πας, ο κόσμος να έρθει πάνω κάτω. Εσύ θα έχεις να πας στη φίλη. Με ένα διαβατήριο στο χέρι, μπαίνεις στη ζωή της με φόρα, ξεφορτώνεις τα βάρη σου. Τα συνθλίβετε μαζί κάτι βραδιές με αλκοόλ. Η φίλη δε σου μοιάζει καθόλου. Είναι εξωστρεφής, ισορροπημένη. Προσγειωμένη. Διαθέτει ένα δυνατό μικροσκόπιο που με το φακό του υπεραναλύει σκέψεις, καταστάσεις, συναισθήματα. Τα απομονώνει σε κλινικό περιβάλλον και μετά σου φέρνει τα αποτελέσματα, ρεαλιστικά, ορθολογιστικά. "Έτσι έχει η κατάσταση" σου λέει και ο κυνισμός της σε ανακουφίζει. Πόσο τρελό μπορεί να είναι αυτό; Η φίλη δεν παίζει με τις λέξεις, δε χρησιμοποιεί μεταφορές ούτε καλολογικά στοιχεία. Η φίλη μιλάει με το βλέμμα και ενίοτε σου κρατάει το χέρι όταν σε βλέπει να ξεφεύγεις. Ούτε νοσταλγία ούτε κλάψες. Μόνο δύναμη και αλήθειες. Μου σφίγγει το μπράτσο και με οδηγεί στο υγρό Λονδίνο μέσα από τις γειτονιές του Νότου προς το στομάχι της πόλης. Μπροστά από το πορτρέτο της ηλικιωμένης μητέρας του David Hockney στεκόμαστε και οι δύο προβάλλοντας τον εαυτό μας σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον που η άφιξή του ήδη προαναγγέλλεται με εναλλαγές χαράς και λύπης, ήλιου και βροχής σε έναν απόλυτο συντονισμό με τη βαθύτερη ουσία της ζωής.
Η φίλη έχει κι άλλον άσο στο μανίκι της: έχει βαλθεί να φιμώσει μια και καλή όλους όσοι αμφισβητούν τη γυναικεία φιλία. Στο κατάμεστο Old Vic με καθίζει στην πλατεία, μου λέει: "Και τώρα άκου".
Serge: Γιατί δεν μπορείς να αγαπάς τους ανθρώπους όπως είναι;
Marc: Τι είναι οι άνθρωποι αν όχι η πίστη μου στις δυνατότητές τους;
Υvan: Δε θέλω να είμαι ένα απλό σημείο αναφοράς για σένα. Θέλω μόνο να είμαι φίλος σου.
Διάλογος από το θεατρικό έργο Art της Yasmina Reza
