Ένας αποχαιρετισμός και μια νέα αρχή, μια νέα άνοιξη
Ένα έργο τέχνης και πολύ λίγα λόγια. Ένας αποχαιρετισμός και μια νέα αρχή, μια νέα άνοιξη. Ένα φιλί στα τυφλά και μια σουρεαλιστική σχέση, όσο σουρεαλιστική και η ζωγραφική του Ρενέ Μαγκρίτ. Έπρεπε να το περιμένω, τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται. Μπορεί δύο άνθρωποι να φιλιούνται με πάθος, αλλά να είναι τελικά άγνωστοι μεταξύ τους. Μπορεί, πάλι, να είναι χρόνια μαζί και να παραμένουν άγνωστοι στην ίδια σχέση. Ένα μυστήριο ήθελε να μεταδίδει ο Μαγκρίτ με την τέχνη του, μόνο που κατάφερνε τελικά κάτι πιο μεγαλειώδες: να αποτυπώνει τις μικρές, καθημερινές αλήθειες από τις οποίες όλοι μας –άλλοι ασυνείδητα, άλλοι όμως αυστηρά συνειδητά– επιλέγουμε να κρυβόμαστε.
Μπροστά στη σαρωτική επέλαση αυτής της άνοιξης του 2018 λίγα πράγματα μένουν όρθια για να συνεχίσουν τον αγώνα ενάντια στη μετριότητα. Η αυθεντικότητα, η οργασμική δημιουργικότητα, η ανεπιτήδευτη διαφορετικότητα, η αβάσταχτη καθημερινότητα του επαναστάτη, το αδιαπραγμάτευτο ταλέντο, ο μακρύς κοπιαστικός δρόμος προς την αποδοχή της αξίας του άλλου. Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτά όλα μένουν. Ίσως να χάνουν κάποιες μάχες. Ναι, ίσως. Λευκή σημαία όμως δε σηκώνουν ποτέ. Ευτυχώς για μας, "ό,τι δε βλέπουμε με ανοιχτά μάτια
το βλέπουμε με κλειστά" – το έγραψε η Ζατέλη στα προσωπικά της Τετράδια ονείρων. Κι αυτό είναι μια ελπίδα. Όπως κι εμείς που είμαστε εδώ για να φανταστούμε ένα πιο μεγάλο, πιο διευρυμένο αύριο. Αισθητικά ανώτερο. Προσωπικά λιγότερο μοναχικό.
Στον Κώστα Αγγελετάκη, που υπογράφει τελευταία φορά ως creative director την εικόνα της Madame Figaro, αφιερώνω μόνο αυτή τη φράση του Βίνσεντ Βαν Γκογκ: "Καλύτερα να πεθάνω από πάθος παρά από βαρεμάρα".
