"Φτάσαμε Ιούνιο και κάθε μέρα είναι μια ελπίδα για περισσότερο ήλιο"
Ζήτησα έναν ήλιο για την εικονογράφηση αυτόν το μήνα. Ζήτησα έναν ήλιο που να καίει, που να φωτίζει εκτυφλωτικά τη μέρα ακόμη και μέσα από τη σελίδα ενός περιοδικού. Είναι επειδή αυτή την άνοιξη μας έλειψε πολύ και η έλλειψή του έκανε τις μέρες μας πιο δυσκίνητες. Έλειψε ο ήλιος αυτή την άνοιξη και νιώσαμε να βουλιάζουμε σε μια καθημερινότητα χωρίς φαντασία.
Γίναμε ορθολογιστές με τρόπο που απέκλεισε την ποίηση. Λατρεύω τον ήλιο για την αισιοδοξία της αιώνιας νεότητας που γεννά. Όταν είσαι νέος, πιστεύεις ότι η ζωή κινείται εκθετικά, επεκτατικά. Ότι σπάει κάθε φράγμα που την περιορίζει, καθώς από τη φύση της αρνείται πεισματικά να περιοριστεί. Όταν είσαι νέος, βιώνεις κάθε δυσκολία σαν μια παράκαμψη από την απόλυτη ευθεία, σαν ένα δρόμο στον οποίο δεν έχεις κανένα λόγο να βρίσκεσαι.
Κι αν η ζωή σου έχει ανταποκριθεί πρόθυμα κι αν σου έχει φερθεί με γενναιοδωρία, τότε μουδιασμένος μεγαλώνεις βγαίνοντας σταδιακά από την ψευδαίσθηση. Έχοντας μαζέψει δύναμη, διαλύεις εύκολα ό,τι χτίζεις, καθώς πιστεύεις βαθιά ότι το μέλλον θα σου φέρει περισσότερα. Καθώς μεγαλώνεις, μαθαίνεις μόνο ένα: όλα κάποτε τελειώνουν. Σε αυτό το μεσοδιάστημα που εσύ πετάς σαν άλλη Μαίρη Πόπινς πάνω από όποια πόλη διαλέξεις – τι ευτυχία που κανείς δε σε συγκράτησε, που κανείς δε σε βούτηξε από το πόδι! – σχηματοποιείται ο χάρτης της ζωής σου. Το ζητούμενο είναι να καταφέρεις κάποτε να πεις: "Τη ζωή μου τη διάλεξα".
Ζήτησα έναν ήλιο που θα κάψει την αρνητικότητα, τον πεσιμισμό, τη θλίψη, την αγωνία, τη μελαγχολία, τον πόνο, το φόβο. Που θα ρίξει φως στο προσωπικό του καθενός σκοτάδι. Φτάσαμε Ιούνιο και κάθε μέρα είναι μια ελπίδα για περισσότερο ήλιο. Φτάσαμε καλοκαίρι –πότε ήταν Χριστούγεννα;– και η προσδοκία της παιδικής ανεμελιάς είναι ό,τι πιο πολύτιμο μας χάρισαν τότε, πριν από πολλά πολλά χρόνια, οι δύο άνθρωποι που μας αγάπησαν περισσότερο από καθετί στον κόσμο.
