Newspaper dress: Από τα 60s, στον Dior του Galliano και από την Carrie Bradshaw στο Φεστιβάλ Βενετίας
Φωτογραφίες Getty/ Ideal Images
Το Newspaper dress του John Galliano για τον Dior έγινε γνωστό μέσα από το Sex and the City και συνεχίζει να εμπνέει τη μόδα, δεκαετίες μετά.
Τι κοινό μπορεί να έχουν μια τουνίκ του Paul Poiret, από το 1911, και η καθημερινή εφημερίδα; Εκ πρώτης όψεως, η σχέση ανάμεσα σε μια δημιουργία υψηλής ραπτικής και μια εφημερίδα φαντάζει σχεδόν ανύπαρκτη.
Όμως, και τα δύο λειτουργούν ως πληροφοριοδότες για έναν παρατηρητικό αναγνώστη. Το κείμενο μιας εφημερίδας, διαβάζεται για την ενημέρωση σχετικά με τις τελευταίες ειδήσεις, όπως αντίστοιχα, ένα σύνολο ρούχων μπορεί να "διαβαστεί" ως προς συγκεκριμένες πληροφορίες για τον άνθρωπο που το φορά, αλλά και ως προς ευρύτερα στοιχεία για τον τόπο και την εποχή στην οποία εμφανίζεται.
Μόδα από εφημερίδες
Τα ρούχα από πραγματικό χαρτί, ακόμη και από εφημερίδες, συνδέονται κυρίως με την τάση των χάρτινων φορεμάτων στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αλλά και με τις αποκριάτικες και μεταμφιεστικές ενδυμασίες των τελών του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Το χάρτινο φόρεμα του Wastebasket Boutique, που χρονολογείται μεταξύ 1966 και 1969, είναι τυπωμένο με ένα κολάζ από διαφημίσεις και καταχωρίσεις τηλεφωνικού καταλόγου.
Λίγες δεκαετίες αργότερα, το μοτίβο της εφημερίδας αποτέλεσε έμπνευση για τη συλλογή Άνοιξη/Καλοκαίρι 2000 του John Galliano για τον οίκο Christian Dior. Ο σχεδιαστής παρουσίασε oversized παντελόνια και φούστες με prints από σελίδες μόδας της International Herald Tribune, ενώ ένα από τα looks, που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Απριλίου 2000 της Vogue, αποτελούνταν από ένα γκρι, διάφανο φόρεμα από σιφόν, φορεμένο πάνω από μεταξωτό εσώρουχο με μοτίβο εφημερίδας, καρφίτσα σε σχήμα πιρουνιού και αρβύλες τύπου combat. To Newspaper dress όπως το γνωρίζουμε σήμερα ήταν γεγονός.
Η συλλογή, παρότι παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της haute couture, αντλούσε περισσότερο από την αισθητική του δρόμου και της αποδόμησης. Σύμφωνα με τον Galliano, έμπνευσή του αποτέλεσαν οι άστεγοι που κοιμόντουσαν στις όχθες του Σηκουάνα, τα παρισινά "tramp balls" των δεκαετιών του 1920 και του 1930, όπου εύποροι κοσμικοί ντύνονταν σαν φτωχοί για διασκέδαση, αλλά και οι φωτογραφίες της Diane Arbus με ανθρώπους που αντιμετώπιζαν ψυχικές ασθένειες.
Η επιλογή αυτή προκάλεσε αντιδράσεις, όχι τόσο για το print της εφημερίδας όσο για την αισθητικοποίηση της φτώχειας και τη μετατροπή ενός υλικού που συνδεόταν με την ανέχεια σε στοιχείο πολυτελούς μόδας. Η συλλογή ξεπέρασε τα όρια της μόδας, με την αρθρογράφο Maureen Dowd να τη χαρακτηρίζει "κακόγουστη".
Η Elsa Schiaparelli και το μοτίβο της εφημερίδας
Όπως ο John Galliano, έτσι και η Elsa Schiaparelli σχεδίασε ένα ύφασμα με print εφημερίδας, βασισμένο σε δημοσιεύματα που αφορούσαν την ίδια και τη δουλειά της. Στην αυτοβιογραφία της Shocking Life, η Schiaparelli έγραψε ότι χρησιμοποίησε το συγκεκριμένο ύφασμα για "μπλούζες, κασκόλ, καπέλα και κάθε είδους ανοησίες για το μπάνιο". Το ύφασμα πωλούνταν επίσης με το μέτρο.
Όπως και ο Galliano, η Schiaparelli άντλησε έμπνευση από το ντύσιμο μιας διαφορετικής κοινωνικής τάξης. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού της στην Κοπεγχάγη το 1935, παρατήρησε γυναίκες που εργάζονταν ως ιχθυοπώλισσες στην αγορά και φορούσαν εφημερίδες στο κεφάλι τους, τυλιγμένες με παράξενα σχήματα σαν καπέλα. Η εικόνα αυτή την εντυπωσίασε και, επιστρέφοντας στο Παρίσι, ανέθεσε την παραγωγή ενός υφάσματος με μοτίβο εφημερίδας.
Σε αντίθεση με το newsprint textile του Galliano, η δημιουργία της Schiaparelli και η προέλευσή της δεν προκάλεσαν αντιδράσεις. Οι δύο περιπτώσεις, με απόσταση 65 ετών μεταξύ τους, αποκαλύπτουν πόσο έχουν αλλάξει οι κοινωνικές αντιλήψεις και τα όρια γύρω από την αισθητική αξιοποίηση της κοινωνικής τάξης και της φτώχειας.
Το φόρεμα του Dior στο Sex and the City
Η ιστορία του εμβληματικού φορέματος συνεχίστηκε και στην ποπ κουλτούρα, καθώς το περίφημο φόρεμα του Dior με το print εφημερίδας εμφανίστηκε στην τρίτη σεζόν του Sex and the City, στο 17ο επεισόδιο, "What Goes Around Comes Around". Η Carrie Bradshaw το φορά όταν πηγαίνει στο εστιατόριο για να ζητήσει συγγνώμη από τη Natasha, αφού έχει κοιμηθεί με τον τότε σύζυγό της, Mr. Big.
Η συνάντηση καταλήγει στο περίφημο χαστούκι της Natasha και στη φράση "Τώρα δεν κατέστρεψες μόνο τον γάμο μου, κατέστρεψες και το μεσημεριανό μου". Η Carrie φεύγει από το εστιατόριο και κλείνει το επεισόδιο περπατώντας στους δρόμους του Μανχάταν, φορώντας το χαρακτηριστικό newsprint dress. Όμως, πίσω από το συγκεκριμένο look κρύβεται μια πολύ μεγαλύτερη ιστορία.
Το φόρεμα του John Galliano για τον Christian Dior αποτελεί μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εμφανίσεις της Carrie, η ιστορία του όμως ξεκινά αρκετά νωρίτερα. Ο Galliano είχε ουσιαστικά επαναφέρει μια ιδέα που είχε ήδη χρησιμοποιήσει η Elsa Schiaparelli το 1935, δημιουργώντας ένα print από δημοσιεύματα που αφορούσαν την ίδια.
Η συλλογή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις για την αισθητικοποίηση της φτώχειας και αργότερα ενέπνευσε ακόμη και την περίφημη συλλογή "Derelicte" του Mugatu στην ταινία Zoolander. Ο Galliano, ωστόσο, συνέχισε να επεξεργάζεται το μοτίβο και το επανέφερε στην επόμενη ready-to-wear συλλογή του για τον Christian Dior, δημιουργώντας το φόρεμα που έγινε γνωστό μέσα από το Sex and the City.
Η επιλογή της Patricia Field, υπεύθυνης για τα κοστούμια της σειράς, δεν ήταν τυχαία. Στο Sex and the City, τα ρούχα λειτουργούν συχνά ως προέκταση των χαρακτήρων και στη συγκεκριμένη σκηνή το αποκαλυπτικό ντεκολτέ του φορέματος μοιάζει σχεδόν με οπτική συνέχεια της συμπεριφοράς της Carrie.
Η εμφάνιση έμεινε στη μνήμη των θεατών και απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη διάρκεια, όταν το μεταξωτό φόρεμα έκανε μια δεύτερη εμφάνιση στην ταινία Sex and the City 2 του 2010. Η Carrie το φόρεσε ξανά, σχεδόν σαν μια πράξη αντίδρασης, αποδεικνύοντας πως ορισμένα fashion moments μπορούν να ξεπεράσουν τη σκηνή στην οποία δημιουργήθηκαν και να αποκτήσουν τη δική τους ζωή στην ποπ κουλτούρα.
Η κληρονομιά του newsprint dress
Η σύνδεσή του με το Sex and the City εξασφάλισε στο φόρεμα του John Galliano για τον Christian Dior μια μόνιμη θέση στην ιστορία της μόδας και της ποπ κουλτούρας. Παρά την αμφιλεγόμενη προέλευση του φορέματος και του ίδιου του print, αλλά και το γεγονός ότι έχουν περάσει δεκαετίες από την πρώτη εμφάνισή του στην οθόνη, το συγκεκριμένο σχέδιο εξακολουθεί να γοητεύει.
Το print της εφημερίδας επανήλθε στις πασαρέλες, με οίκους και σχεδιαστές όπως οι Balenciaga, Calvin Klein, Helmut Lang, Diane von Fürstenberg και Versace να παρουσιάζουν τις δικές τους εκδοχές, ενώ πιο προσιτές εταιρείες, όπως οι Réalisation Par και Zara, δημιούργησαν αντίστοιχα Carrie inspired φορέματα.
Η Mariacarla Boscono με Chanel RE27
Η ιστορία του φορέματος-εφημερίδας συνεχίζεται και σήμερα, αυτή τη φορά στο κόκκινο χαλί της Βενετίας. Η Mariacarla Boscono εμφανίστηκε στο 83ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας με μια εντυπωσιακή δημιουργία του Matthieu Blazy για τη Chanel, καλυμμένη με print που παραπέμπει σε σελίδες εφημερίδας.
Το ογκώδες φόρεμα από τη συλλογή Chanel RE27 μεταφέρει το newspaper print σε μια νέα, πιο θεατρική εκδοχή, αποδεικνύοντας πως η αισθητική της τυπωμένης σελίδας εξακολουθεί να βρίσκει χώρο στη σύγχρονη μόδα.
Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά το φόρεμα του John Galliano που έγινε γνωστό μέσα από την Carrie Bradshaw, η Boscono δείχνει πως η εφημερίδα μπορεί ακόμη να γίνει statement στο κόκκινο χαλί. Το print που κάποτε συνδέθηκε με ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα fashion moments της ποπ κουλτούρας επιστρέφει στη Βενετία, αυτή τη φορά μέσα από τη ματιά του Blazy για τη Chanel.
Η αναθεώρηση της αρχικής ιδέας
Χρόνια αργότερα από την αρχική συλλογή του Galliano, η αμερικανική εταιρεία Reformation παρουσίασε τη δική της επανερμηνεία, επιλέγοντας μια πιο συνειδητοποιημένη προσέγγιση.
Αντί για πραγματικούς τίτλους ειδήσεων, χρησιμοποίησε φράσεις όπως "Hell Freezes" και "World Peace Achieved", ενώ παράλληλα αξιοποίησε ανακυκλωμένα υφάσματα και υλικά που περίσσευαν από τη διαδικασία παραγωγής.
Το newsprint dress εξακολουθεί να επιστρέφει στη μόδα, καθώς νέες εκδοχές του εμφανίζονται ξανά και ξανά, αποδεικνύοντας πως κάποια σχέδια δεν χάνουν εύκολα τη θέση τους στην ιστορία της μόδας. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι ένα: θα ενέκρινε άραγε η Carrie όλες αυτές τις αμέτρητες απομιμήσεις;
Διαβάστε Επίσης
