Η πρεμιέρα του Matthieu Blazy στην Υψηλή Ραπτική του οίκου Chanel για τη σεζόν Άνοιξη/Καλοκαίρι 2026 ήταν μια πνευματική αναζήτηση της ίδιας της ψυχής του οίκου. Μετά τη δυναμική του παρουσία στο μετρό της Νέας Υόρκης για τη συλλογή Métiers d'Art, ο Blazy επέστρεψε στο Παρίσι και στο ανακαινισμένο Grand Palais, μετατρέποντας το σε ένα ονειρικό καταφύγιο, ένα δάσος από ιτιές και υπερμεγέθη μανιτάρια, όπου η πραγματικότητα συναντά τον σουρεαλισμό. Με αναφορές που ξεκινούν από την λιτότητα ενός ιαπωνικού haiku* και φτάνουν μέχρι την πολυπλοκότητα της φύσης, ο σχεδιαστής απέδειξε ότι η υψηλή ραπτική είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει μέσα από το σώμα της γυναίκας που τον φοράει.
Η συλλογή άνοιξε με μια σπουδή πάνω στο εμβληματικό ταγιέρ Chanel, το οποίο όμως αυτή τη φορά παρουσιάστηκε απογυμνωμένο από το βάρος του παρελθόντος. Φτιαγμένο από διαφάνειες μεταξωτής μουσελίνας σε τρυφερές αποχρώσεις, έμοιαζε λιγότερο με ένδυμα και περισσότερο με ανάμνηση. Ο Blazy τοποθέτησε μέσα στις τσέπες και στα εσωτερικά των ρούχων "συναισθηματικά τεκμήρια": ένα κεντημένο ερωτικό γράμμα, ένα μπουκάλι N°5, ένα κόκκινο κραγιόν. Αυτά τα αντικείμενα, ορατά μέσα από τις διαφάνειες ή κρεμασμένα από τις περίφημες αλυσίδες του οίκου, μετέτρεψαν την κάθε δημιουργία από ένα απλό ρούχο σε ένα κομμάτι που έχει πολλά στρώματα ιστορίας, το ένα πάνω στο άλλο, αποκαλύπτοντας την εσωτερική ζωή της γυναίκας Chanel στον εξωτερικό κόσμο.
Καθώς η επίδειξη εξελισσόταν, συνέβη μια αισθητική μεταμόρφωση: τα μοντέλα άρχισαν να μετουσιώνονται σε πουλιά. Ο Blazy χρησιμοποίησε το πτηνό ως το απόλυτο σύμβολο ελευθερίας, αλλά το έκανε με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό. Αντί για την υπερβολική χρήση αληθινών πτερών, οι τεχνίτες του le19M κατάφεραν να "συλλάβουν" την ουσία του πτερώματος μέσα από περίτεχνα κεντήματα, πτυχώσεις και υφάνσεις. Από το αυστηρό μαύρο του κορακιού και το γκρι του περιστεριού, μέχρι το εξωτικό ροζ του χουλιαρομύτη και τις λευκές κορυφές του κακατούα, κάθε look ήταν μια σπουδή πάνω στη χρωματική παλέτα και τη δομή της φύσης. Οι σιλουέτες ήταν αιθέριες, με μανίκια που έμοιαζαν με φτερούγες και ουρές που ακολουθούσαν την κίνηση των μοντέλων σαν πτήση, υπό τους ήχους του "I Wonder" από την "Ωραία Κοιμωμένη" της Disney.
Ο Blazy κατάφερε να ισορροπήσει την τεχνική αρτιότητα των ατελιέ flou και tailleur με μια αίσθηση αέρινης ελαφρότητας. Η συλλογή είχε έναν αέρα "ζωδιακού σημείου του αέρα", μια ανεπιτήδευτη ελαφρότητα που έκανε ακόμη και τις πιο περίπλοκες κατασκευές να μοιάζουν αβίαστες. Η επίδειξη έκλεισε με την Bhavitha Mandava, το μοντέλο που είχε γίνει viral στη Νέα Υόρκη, η οποία εμφανίστηκε ως μια λαμπερή νύφη καλυμμένη με παγιέτες και ένα φτερωτό headpiece, ολοκληρώνοντας το παραμύθι με τον πιο ελπιδοφόρο τρόπο. Για τον Matthieu Blazy, η υψηλή ραπτική δεν είναι ένα μουσειακό είδος, αλλά ένας καμβάς πάνω στον οποίο κάθε γυναίκα καλείται να γράψει τη δική της ιστορία, πριν αυτή πετάξει μακριά σαν ένα πουλί που χάνεται στον ορίζοντα.
* Το haiku είναι η πιο σύντομη και περιεκτική μορφή ποίησης στον κόσμο. Κατάγεται από την Ιαπωνία και είναι μια τέχνη που στοχεύει να αποτυπώσει μια στιγμιαία εικόνα, ένα συναίσθημα ή μια παρατήρηση της φύσης με απόλυτη οικονομία λέξεων. Στην περίπτωση του Matthieu Blazy για τη Chanel, η αναφορά στο haiku δεν είναι τυχαία: η συλλογή του είχε την ίδια ακρίβεια, την ίδια πνευματικότητα και την ίδια "αφαιρετική" ομορφιά που χαρακτηρίζει αυτά τα ποιήματα.
Matthieu Blazy | Τι περιμένουμε να δούμε από τον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή του οίκου Chanel
Το show
Διαβάστε Επίσης
