Κάθε έντυπο του πλανήτη αυτή τη στιγμή θέλει τον Szilveszter Makó, τον Ούγγρο φωτογράφο μόδας και creative director με έδρα το Μιλάνο που κάνει τους ανθρώπους που ποζάρουν στο φακό του σαν απόκοσμοι χαρακτήρες παγιδευμένοι μέσα σε ζωγραφικούς καμβάδες.
Στις φωτογραφίες του Szilveszter Makó, οι διάσημοι μοιάζουν να έχουν μεταφερθεί σε έναν διαφορετικό κόσμο, όπου τα κοστούμια αποκτούν γλυπτική διάσταση, τα σκηνικά θυμίζουν σκηνικά θεάτρου και το φως μεταμορφώνει την εικόνα σε κάτι που ισορροπεί ανάμεσα σε φωτογραφία με φιλμ και τη ζωγραφικό πίνακα.
Διαβάστε Επίσης
Ο Makó έχει αναπτύξει μια συγκλονιστικά αναγνωρίσιμη εικαστική γλώσσα. Η αρχή έγινε με τη φωτογράφιση του Willem Dafoe για το GQ Italia το 2023, στην οποία ο ηθοποιός ποζάρει φορώντας ένα χειροποίητο, χάρτινο σπίτι στο κεφάλι, εμπνευσμένο από μια παιδική ανάμνηση του φωτογράφου.
Η εικόνα προανήγγειλε τον παράξενο, θεατρικό κόσμο που θα γινόταν το σήμα κατατεθέν του. Το "μεγάλο μπάμ”, όμως, ήρθε με το editorial της Rama Duwaji, εικονογράφου και συζύγου του δημάρχου της Νέας Υόρκης Zohran Mamdani, για το The Cut. Με γλυπτικές σιλουέτες, ελεγχόμενο φως και μια ατμόσφαιρα που θυμίζει ζωγραφικό πορτρέτο, ο Makó παρουσίασε τη Duwaji όχι απλώς ως τη σύντροφο ενός πολιτικού, αλλά ως μια δημιουργό με αυτόνομη ταυτότητα και έντονη προσωπική παρουσία.
Ποιος είναι ο Szilveszter Makó
Η σχέση του Makó με την εικόνα ξεκίνησε πολύ πριν από τις φωτογραφίσεις διασημοτήτων. Μεγάλωσε στο Lillafüred της Ουγγαρίας, σε ένα περιβάλλον που ενθάρρυνε τη δημιουργικότητα, τις χειροτεχνίες και την επαφή με τη φύση. Η φωτογραφία τον κέρδισε επειδή του έδινε τη δυνατότητα να ελέγχει τη σύνθεση και να αποτυπώνει μια στιγμή με τους δικούς του όρους.
Όπως έχει εξηγήσει στην πλατφόρμα WePresent, η ζωγραφική δεν ταίριαζε ιδιαίτερα στην ανυπομονησία του. "Θέλω ό,τι γίνεται, να γίνεται γρήγορα", έχει πει χαρακτηριστικά, εξηγώντας γιατί η φωτογραφία αποδείχθηκε το κατάλληλο μέσο για εκείνον.
Σήμερα, η δημιουργική του ταυτότητα ξεπερνά τον ρόλο του φωτογράφου. Ο ίδιος αντιμετωπίζει τη δουλειά του ως συνολική κατασκευή της εικόνας, από το σκηνικό και τα αντικείμενα μέχρι το styling, τις πόζες και την τελική επεξεργασία.
Οι εικαστικές επιρροές πίσω από τις φωτογραφίες του
Η Αναγέννηση είναι μία από τις πρώτες αναφορές που έρχονται στο μυαλό όταν βλέπει κανείς τις εικόνες του. Το δραματικό φως, οι γήινες αποχρώσεις και η αίσθηση παλαιού ζωγραφικού έργου δημιουργούν αυτή τη σύνδεση. Ωστόσο, ο ίδιος έχει ξεκαθαρίσει στο MODELS.com ότι η Αναγέννηση δεν αποτελεί το βασικό σημείο αναφοράς του. Οι επιρροές του έχουν διευρυνθεί προς τη μεταπολεμική εικαστική τέχνη, τον σουρεαλισμό και το γκροτέσκο της πρώιμης νεωτερικότητας.
Σημαντικό ρόλο παίζουν επίσης το chiaroscuro, η έντονη αντίθεση φωτός και σκιάς, και οι ξεθωριασμένες, σχεδόν πατιναρισμένες αποχρώσεις που θυμίζουν παλιές φωτογραφίες. Παράλληλα, το έργο του Oskar Schlemmer και το Triadic Ballet του Bauhaus έχουν εμφανιστεί στην εικαστική του έρευνα, ιδιαίτερα μέσα από τις γεωμετρικές φόρμες και τη σχέση του ανθρώπινου σώματος με τον χώρο.
Ο Makó δεν επιδιώκει, πάντως, να αναπαράγει πιστά μια συγκεκριμένη εποχή ή καλλιτεχνικό κίνημα. Όπως έχει δηλώσει στο Artribune, κρατά από κάθε αναφορά το οπτικό στοιχείο που τον ενδιαφέρει και το μετασχηματίζει μέσα από τους δικούς του κανόνες.
Σε έναν κόσμο γεμάτο προϊόντα AI πώς κάνει τις φωτογραφίες να μοιάζουν με πίνακες;
Το αποτέλεσμα μπορεί να θυμίζει σύνθετη ψηφιακή εικόνα, όμως η διαδικασία του ξεκινά από υλικά και κατασκευές που υπάρχουν πραγματικά στον χώρο. Ο Szilveszter Makó χρησιμοποιεί κυρίως φυσικό φως, χειροποίητα σκηνικά και ανακυκλωμένα υλικά, από χαρτόνι μέχρι ξύλο. Το φλας, όπως έχει πει στο WePresent, είναι ο "τέλειος εχθρός" του. Προτιμά το φως της ημέρας, που του επιτρέπει να ελέγχει την ατμόσφαιρα και να δίνει αυτή την περίεργη τρισδιάστατη αίσθηση στις φωτογραφίες του.
Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μοτίβα του είναι το κουτί. Άλλοτε λειτουργεί ως πραγματικό σκηνικό που περιορίζει τον χώρο γύρω από το πρόσωπο και άλλοτε μετατρέπεται σε επίπεδο γεωμετρικό στοιχείο μέσα στη σύνθεση. Για τον ίδιο, όπως έχει εξηγήσει στο Artribune, είναι ταυτόχρονα περιορισμός και απελευθέρωση, καθώς συγκεντρώνει το βλέμμα και ενισχύει την παρουσία του πρωταγωνιστή.
Η τεχνική της επεξεργασίας είναι το πιο αινιγματικό κομμάτι της δουλειάς του. Ο Szilveszter Makó χρησιμοποιεί ψηφιακά εργαλεία, αλλά αναφέρεται σε ένα παλαιότερης λογικής πρόγραμμα ρετουσαρίσματος και σε μια χρονοβόρα, ανορθόδοξη διαδικασία που συνδέεται με την αναλογική φωτογραφία. Στο Artribune εξηγεί ότι δεν θα την αποκαλούσε μυστικό, αλλά μια σπάνια πρακτική που απαιτεί χρόνο και υπομονή. Στο WePresent, επίσης, αφήνει να εννοηθεί ότι η υφή των εικόνων του δεν προκύπτει αποκλειστικά από αναλογικές τεχνικές.
Δεν έχει επιβεβαιώσει δημόσια ότι το χαρακτηριστικό αποτέλεσμα δημιουργείται με ψηφιακή ένθεση ή με μία συγκεκριμένη τεχνική του Photoshop. Αντίθετα, κρατά τα ακριβή βήματα της επεξεργασίας του για τον εαυτό του. Η αίσθηση κόκκου και η λάμψη γύρω από τα φωτεινά σημεία έχουν οδηγήσει σε εικασίες για χημικές διεργασίες, όμως αυτές δεν έχουν παρουσιαστεί ως πλήρως επιβεβαιωμένη εξήγηση.
Κάτι οικεία ανοίκειο
Ο Szilveszter Makó δεν ενδιαφέρεται να κάνει τη φωτογραφία να μοιάζει απλώς με ζωγραφική. Θέλει να δημιουργεί έναν κόσμο που δεν υπήρχε πριν, αλλά μοιάζει να έχει τη δική του ιστορία, τους δικούς του κανόνες και μια υλικότητα που σε κάνει να θέλεις να τον αγγίξεις. Ακριβώς για αυτό δουλεύει για τους μεγαλύτερους τίτλους παγκοσμίως και ποζάρουν στο φακό του χωρίς δισταγμό οι μεγαλύτερες προσωπικότητες του τώρα, όπως η Rihanna, η Gigi Hadid, ο John Galliano, η Miley Cyrus, η Cardi B και η Marina Abramovic. Οι μεγάλοι οίκοι επίσης έχουν αρχίσει να τον επιλέγουν για τις καμπάνιες τους.
Η δουλειά του Szilveszter Makó ξεχωρίζει γιατί είναι ταυτόχρονα πρωτότυπη και οικεία. Οι εικόνες του κινούνται ανάμεσα στο ονειρικό και το ανοίκειο. Έχουν την ομορφιά μιας ανάμνησης που επιστρέφει αποσπασματικά, μαζί με μια ανεξήγητη μελαγχολία. Το φως, οι θεατρικές συνθέσεις και τα πρόσωπα που μοιάζουν να αιωρούνται ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία δημιουργούν μια παράξενη οικειότητα. Δεν βλέπεις απλώς μια όμορφη εικόνα, αλλά νιώθεις πως αναγνωρίζεις κάτι που δεν μπορείς να βάλεις σε λέξεις.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό που συναρπάζει στη δουλειά του. Είναι ότι μέσα στον τόσο ψηφιακό θόρυβο, ο Szilveszter Makó μοιάζει να δημιουργεί κάτι πολύ ανθρώπινο, κάτι απτό. Ακόμα και αν είναι τυπωμένο, νιώθεις ότι μπορείς να το πιάσεις. Ότι θα το σηκώσεις από μία ακρούλα και θα "ξεκολλήσει” από το χαρτί, θα έρθει στη ζωή. Καταναλώνοντας διαρκώς content που προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι αληθινό, αλλά φέρει πάνω του τόνους επεξεργασίας, οι εικόνες Szilveszter Makó είναι το μοναδικό "ψέμα” που χρειαζόμαστε.
Διαβάστε Επίσης
