Dilara Fındıkoğlu | Χρειάζεται να υποφέρεις για να δουλεύεις στη μόδα;

Στο αμερικανικό site Glassdoor εργαζόμενοι περιγράφουν τις εργασιακές συνθήκες στις εταιρίες που απασχολούνται και τις βαθμολογούν. Όταν ο συντάκτης μόδας Louis Pisano έκανε μια σειρά από tweets με screenshots από τον συγκεκριμένο ιστότοπο στοχοποιήθηκαν σχεδιαστές, μεταξύ άλλων, και η Dilara Fındıkoğlu.

Το αφήγημα που έχει κατασκευάσει η ποπ κουλτούρα για τη μόδα, ότι δηλαδή για να τα καταφέρεις σε αυτή πρέπει να υποφέρεις, μπορεί να μοιάζει πιο ξεπερασμένο από ποτέ, όμως παραμένει η εργασιακή πραγματικότητα για εκατοντάδες εργαζόμενους στο χώρο. Κάποιος αποφάσισε να ξηλώσει τις ραφές και να εκθέσει το φθαρμένο ύφασμα από το οποίο είναι φτιαγμένοι μερικοί άνθρωποι στη βιομηχανία.

Διαβάστε Επίσης

The Devil Wears Prada 2 | Χρειαζόμαστε πραγματικά ένα ακόμα sequel;

Είναι ο fashion editor Louis Pisano, ο οποίος με μερικά tweets έφερεστο προσκήνιο TikTok βίντεο από άτομα που εργάστηκαν ως πρακτικάριοι για το ατελιέ της Dilara Fındıkoğlu, αλλά και παλιές κριτικές στο Glassdoor, την αμερικάνικη πλατφόρμα εύρεσης εργασίας, όπου εργαζόμενοι περιγράφουν τις εργασιακές συνθήκες στις εταιρίες που απασχολούνται και τις βαθμολογούν. 

Ας μιλήσουν τα Tweets και τα βίντεο: 

Την πάσα πήρε η πλατφόρμα μόδας 1Granary η οποία αποφάσισε να αποθησαυρίσει μερικές από τις πιο σκληρές "και ξεκαρδιστικές”, όπως αναφέρει στην ανάρτηση στον επίσημο λογαριασμό της στο Instagram, κριτικές για τα μεγαλύτερα ονόματα της μόδας. Εκτός από αυτό της Τουρκάλας σχεδιάστριας, ανάμεσά τους φιγουράρει και εκείνο της Phoebe Philo. 

Αφυπνισμένες χιονονιφάδες ή εργαζόμενοι που ξέρουν τα δικαιώματά τους;

Η βιομηχανία της μόδας είναι μία money driven βιομηχανία. Όμως για να αποφέρει κέρδη χρειάζεται ανθρώπους με ταλέντο δημιουργικό όραμα και πάθος. Πότε είδατε για τελευταία φορά αυτές τις έννοιες να συμβαδίζουν αρμονικά; Το χρήμα - είτε είναι η έλλειψή του, είτε το κυνήγι για περισσότερο από αυτό - στραγγαλίζει δημιουργικά τους εργαζόμενους και αυτό έχει συχνά δραματικά αποτελέσματα, που δεν είναι μία slapstick σκηνή στην οποία ένα ταξί χτυπά μια αλαφιασμένη υπάλληλο και δεκάδες πολυτελή φουλάρια σκορπούν στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Είναι ο αλκοολισμός του John Galliano. Ο εθισμός του Marc Jacobs στις ουσίες. Η αυτοκτονία του επίσης εξαρτημένου Alexander McQueen. 

Διαβάστε Επίσης

Alexander McQueen | Κατανοούμε τη δημιουργική του ιδιοφυΐα μέσα από 10 δηλώσεις του

Η Andrea, η Emily, ο Nigel και η Miranda του Devil Wears Prada μπορεί να αποκτούν μια κωμική διάσταση μέσα από το φίλτρο του σινεμά, όμως βασίζονται σε μία πραγματικότητα που όπως φαίνεται διαιονίζεται. Η συνθήκη στην ταινία παρουσιάζεται ως δεδομένη. Τρομοκρατία, ίντριγκες, πισώπλατες μαχαιριές, φιλοδοξίες και πάθος για εξουσία, μηδενική προσωπική ζωή, δόξα. Δεν υπάρχει λύτρωση μέσα στη μόδα. Μόνο έξω από αυτή. "Μα, έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από την προβολή της πρώτης ταινίας. Όλο και κάτι δε θα έχει αλλάξει;”.

Οι μαρτυρίες στο Glassdoor αποδεικνύουν πως ναι, πράγματι κάτι έχει αλλάξει. Η Gen Z μιλάει. Δεν υπομένει στωικά τα πάνδεινα με απώτερο στόχο την καταξίωση. Ανοίγει την κάμερα στο κινητό της, πατάει το rec και αποκτά τη δύναμη να καταστρέψει τη φήμη ακόμη και του πιο καταξιωμένου σχεδιαστή. Αφυπνισμένες χιονονιφάδες ή μία πιο διεκδικητική γενιά από την Gen X και τους millennials που μεγάλωσαν θεωρώντας ως θέσφατο τον εκφοβισμό στον εργασιακό χώρο;

Διαβάστε Επίσης

Τελικά, η Generation Z (μας) δουλεύει;

Σύμφωνα με έρευνες σχεδόν οι 9 στους 10 νέους που ανήκουν στην Gen Z αναζητούν στη δουλειά τους σκοπό, υποστήριξη και ισορροπία ζωής - δουλειάς, ενώ πάνω από 80% δε δέχονται τοξική ηγεσία ή micromanagement.  Από την άλλη, κάθε τόσο διαβάζουμε άρθρα στα οποία managers περιγράφουν τη νέα γενιά εργαζόμενων ως εύθικτους που βρίσκουν τα πάντα "triggering” και δυνητικά επιβλαβή για την ψυχική τους υγεία, αρνούμενοι στην πραγματικότητα να δουλέψουν.

Όπως αναφέρει σε ρεπορτάζ της για την Καθημερινή τον περασμένο Ιούλιο η δημοσιογράφος Λίνα Γιάνναρου, έρευνα της intelligent.com, στην οποία συμμετείχαν 966 ανώτερα στελέχη, δείχνει ότι έξι στις δέκα εταιρείες απέλυσαν τουλάχιστον έναν υπάλληλο της Gen Z μέσα σε έναν χρόνο. Παράλληλα, το 75% χαρακτήρισε τις επιδόσεις αυτών των εργαζομένων "μη ικανοποιητικές" και ένας στους έξι εργοδότες δήλωσε επίσης ότι πλέον διστάζει να προσλάβει πτυχιούχο Gen Z.

Τελετή μύησης

Στον τομέα της μόδας, η ταλαιπωρία και ο πόνος, έχουν την αίσθηση τελετής μύησης. Αν δεν περάσεις από αυτό το στάδιο δεν μπορείς να καταξιωθείς. Ενδεχομένως η Dilara Fındıkoğlu να αναπαράγει συμπεριφορές των οποίων έγινε δέκτης στα πρώτα της χρόνια στο χώρο ή να υιοθετεί τον ρόλο της ιδιοσυγκρασιακής ιδιοφυΐας. Πρόκειται για ένα ακόμα "πρότυπο" - παγίδα στο οποίο είναι παρά πολύ εύκολο να υποπέσει ένας σχεδιαστής που υπόκειται σειρά από πιέσεις με κυριότερη το να είναι αστείρευτα δημιουργικός και κερδοφόρος ταυτόχρονα με το λιγότερο δυνατό οικονομικό κόστος. 

Η νέα γενιά εργαζομένων, όχι μόνο στη μόδα, δεν ανέχεται κακοποιητικές συμπεριφορές, απλήρωτη εργασία με απάνθρωπα ωράρια, χαμηλούς μισθούς. Ακόμη κι αν οι μεγαλύτεροί της ευαγγελίζονται ότι πρόκειται για φυγόπονα κακομαθημένα, το γεγονός ότι εκθέτουν τη σκληρή πραγματικότητα των ατελιέ ίσως να συμβάλλει στην εξάλειψη αυθαιρεσιών από την παλιά φρουρά της μόδας. 

Από την άλλη, η βιομηχανία της μόδας, που συχνά - πυκνά προσπαθεί να μας πείσει ότι ήταν ανέκαθεν συμπεριληπτική, αποδεικνύει διαρκώς πόσο ανελαστική είναι σε επίπεδο υιοθέτησης νέων αξιών. Για παράδειγμα, το κίνημα του body positivity αγκαλιάστηκε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα περισσότερο ως πρακτική marketing, παρά ως ουσιαστική εκπροσώπηση διαφορετικών σωματότυπων. Συνεπώς, πόσο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε;