Φωτογραφία: Madame Figaro France
Από τα ιδιοσυγκρασιακά αξεσουάρ του Jonathan Anderson για τον Dior, μέχρι τις ανατρεπτικές γραμμές του Duran Lantink στον Gultier, η μόδα φέτος είναι πιο παιχνιδιάρικη από ποτέ.
Το έχουμε εντοπίσει ήδη. Η μόδα είναι στην πιο μαξιμαλιστική, παιχνιδιάρικη φάση της. Ούτε ο μινιμαλισμός του στιλ της Carolyn Bessette Kennedy που ακόμα και μετά το φινάλε της σειράς Love Story κατακλύζει το διαδίκτυο είναι ικανός να εξαλείψει από τα catwalks τις γλυπτικές σιλουέτες, υπερβολικές αναλογίες και αξεσουάρ που θυμίζουν περισσότερο αντικείμενα τέχνης παρά χρηστικά κομμάτια.
Διαβάστε Επίσης
Η πολυφορεμένη ήσυχη πολυτέλεια και το clean girl aesthetic υποχωρούν για να δώσουν τη θέση τους σε κάτι πιο τολμηρό και απρόβλεπτο. Οι τσάντες αποκτούν σχεδόν φαντασιακές φόρμες, τα παπούτσια λειτουργούν ως statement από μόνα τους, ενώ ακόμη και τα πιο κλασικά staples επανασυστήνονται μέσα από μια πιο ιδιόρρυθμη, σύγχρονη ματιά. Το αποτέλεσμα είναι εκφραστικό, δυναμικό και το πιο σημαντικό, αυθεντικά διασκεδαστικό.
Desperate times, Fun measures
Δεν είναι τυχαίο. Σε μια περίοδο όπου η καθημερινότητα εκτός μόδας γίνεται ολοένα και πιο απαιτητική και ζοφερή, το στιλ λειτουργεί ως αντίβαρο. Υπάρχει μια ξεκάθαρη διάθεση escapism. Ρούχα και αξεσουάρ που σου φτιάχνουν τη διάθεση, που σε προκαλούν να τα παρατηρήσεις και που δεν παίρνουν τον εαυτό τους υπερβολικά στα σοβαρά. Βρισκόμαστε ξανά, μετά από μία μακρά περιόδο "αντιγραφής” των όσων τρεντάρουν στα social media, στην ανάδυση του προσωπικού στιλ.
Η μόδα δεν αφορά πλέον μόνο τη φορεσιμότητα, αλλά και το αποτύπωμα που αφήνει. Και ίσως το πιο ενδιαφέρον είναι το πόσο γρήγορα αυτή η ενέργεια πέρασε από την πασαρέλα στην πραγματική ζωή. Βλέπουμε ολοένα και περισσότερες γυναίκες να ενσωματώνουν statement κομμάτια στο καθημερινό τους ντύσιμο, να πειραματίζονται χωρίς κανόνες, να αντιμετωπίζουν τη μόδα ως πεδίο έκφρασης, όχι συμμόρφωσης.
Οι μεγάλοι οίκοι στο "παιχνίδι"
Στην Prada δεν ερμηνεύτηκε μόνο μέσα από αιχμηρές σιλουέτες αλλά και από την ιδέα της επανάχρησης - είναι κι αυτή μια μορφή παιχνιδιού. Στον Alaïa έγινε εντυπωσιακά κρόσσια, ενώ για τον Duran Lantink στον Gaultier έγινε σχεδόν εικαστική προσέγγιση που έχει αφήσει πολλούς μουδιασμένους και μπερδεμένους, αλλά το πιθανότερο είναι πως έχει αφήσει τον προκάτοχό του ικανοποιημένο και θα βρει σύντομο το κοινό του.
Διαβάστε Επίσης
Ωστόσο, πουθενά αυτή η παιχνιδιάρικη προσέγγιση δεν εκφράζεται πιο έντονα από ό,τι στον οίκο Dior, αποτινάσσοντας πάνω από τον Οίκο οποιοδήποτε στοιχείο σοβαροφάνειας. Είναι σαφές ότι βιώνουμε μια στροφή προς μια μόδα πιο ανάλαφρη, πιο ελεύθερη, με περισσότερη φαντασία. Λιγότερο "πρέπει", περισσότερο ένστικτο.
