Αναρριχήθηκα χωρίς σχοινιά και συστήνω αδιμφισβήτητα το πιο cool sport που θα σε κάνει πιο δυνατή και πιο έξυπνη
"Δε θέλω να γράψω για την αναρρίχηση, δε θέλω να μιλήσω γι’ αυτήν ή να τη φωτογραφήσω, δε θέλω καν να τη σκέφτομαι – το μόνο που θέλω είναι να κάνω αναρρίχηση" είχε πει ο κορυφαίος Αμερικανός αναρριχητής Chuck Pratt. Κι όμως. Δοκίμασα bouldering και δεν μπορώ να μη γράψω γι’ αυτό. Ίσως γιατί από μικρή ήθελα να γράφω για όσα με συνέπαιρναν.
Τι είναι;
Αναρριχάσαι σε χαμηλά βράχια (πιο χαμηλά από 6 μ.) ή ογκόλιθους (boulders) χωρίς να είσαι δεμένη με σχοινί. Η προπόνηση σου ξεκινά, συνήθως, σε κάποια indoor πίστα για αναρρίχηση σε τοίχο και λειτουργεί ως "πρόβα" για την επίσημη… παράσταση στη φύση.
Η δική μου "πρόβα"
Σε ένα αντίστοιχα προσομοιωμένο περιβάλλον βρέθηκα κι εγώ, στο Rock Way Climbing Center, όπου το έδαφος ήταν "στρωματένιο" και οι τοίχοι –με κλίση ή χωρίς– γεμάτοι πολύχρωμα πιασίματα και πατήματα σε κάθε σχήμα και χρώμα. Αφού φόρεσα τα ειδικά παπούτσια που μου έδωσαν και βούτηξα τα χέρια μου στη μαγνησία για να μη γλιστρούν, ο προπονητής μου, Χρήστος Δανιήλ, μου έδειξε τη βασική τεχνική αναρρίχησης, σύμφωνα με την οποία πρέπει να πατάς στις μύτες των ποδιών σου, ώστε να είσαι πιο ευκίνητη και να διατηρείς το σώμα σου παράλληλο με τον τοίχο.
Συνεργάστηκε ο Χρήστος Δανιήλ, εκπαιδευτής αναρρίχησης. Φωτογραφίες: Alex Grymanis
Eυχαριστούμε το Rock Way Climbing Center.
