Από τις 5 Ιουλίου μέχρι το τέλος Αυγούστου, το Παρίσι βάζει μαγιό, βουτάει στο εμβληματικό του ποτάμι και προτείνει ένα εντελώς νέο -ή μήπως βαθιά παλιό;- τρόπο να ζεις την πόλη.
Παρίσι, αρχές του 20ού αιώνα. Ο Σηκουάνας λαμποκοπά κάτω από τον ήλιο. Ανάμεσα στις γέφυρες του Asnières και του Courbevoie, άνδρες και γυναίκες με μαγιό -που θυμίζουν περισσότερο κανονικά ρούχα-και παιδιά που γελάνε σμίγουν με τον παφλασμό του νερού· μια ολόκληρη πόλη γιορτάζει το καλοκαίρι στις όχθες του ποταμού. Λίγα χρόνια αργότερα, αυτές οι σκηνές θα ξεθώριαζαν, ζώντας πια μόνο στις αφηγήσεις των παλιότερων -σαν κιτρινισμένα καρέ μιας εποχής που παρασύρθηκε για πάντα από το ρεύμα.
Ο Σηκουάνας έγινε σκηνή θερινών αποδράσεων από τα μέσα του 17ου αιώνα· στο quai Sully, άνδρες και γυναίκες κολυμπούσαν γυμνοί, πάντα χωριστά, με τις dames να κρύβονται πίσω από τεντωμένες λινάτσες που θρόιζαν στον άνεμο. Στον 18ο αιώνα όμως (ήδη από το 1711) διατάγματα απαγόρευαν τις βουτιές σε ορισμένα σημεία όχι τόσο για λόγους υγείας όσο για να δαμάσουν την κοινωνική συμπεριφορά. Κι όμως, οι όχθες παρέμεναν ζωντανές, ακόμη και στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η ρύπανση άρχισε να σκιάζει τα νερά.
Εφημερίδες της εποχής φιλοξενούσαν τις συστάσεις των γιατρών του στρατιωτικού νοσοκομείου Val-de-Grâce –να μην καταπίνουν οι κολυμβητές τον "πολτό καλλιέργειας" του ποταμού, να πλένουν σχολαστικά το πρόσωπο και τα χέρια, και, αν μπορούν, να εμβολιάζονται κατά του τυφοειδούς πυρετού. Ωστόσο, το 1900, οι Ολυμπιακοί Αγώνες φιλοξένησαν κολυμβητικούς αγώνες στα νερά του, ενώ λίγο αργότερα, μπροστά στη γέφυρα Alexandre III, ξεκίνησε η παράδοση του "Κυπέλλου των Χριστουγέννων", με τολμηρούς κολυμβητές να σκίζουν το παγωμένο ρεύμα του Δεκέμβρη.
Διάβασε τη συνέχεια στο athinorama.gr
