Σε μία καθημερινότητα που αναδομείται on repeat, υπάρχουν μερικά σταθερά ραντεβού. Παντός καιρού. Το ραντεβού μας με τον πολιτισμό, την τέχνη, τη γεύση, το design, την αισθητική. Τη συνάντηση με το #theaftertaste, το οποίο κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει τα καλύτερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη που δεν σταματά να (ανα)γεννάται μέσα από την ύπαρξη της.
Είδαμε:
Μία σημερινή ανάγνωση της Λόλας. Υπάρχει μία επαναλαμβανόμενη μελωδία, σαν ρυθμός, που σε συνοδεύει όσο από τη θέση σου στο Θέατρο Παλλάς μεταφέρεσαι στο σύμπαν της Τρούμπας. Εκεί, η Λόλα (Έλλη Τρίγγου), αντικείμενο πόθου του Άρη (Γιάννη Στάνκογλου) και του Στέλιου (Γιώργου Γάλλου), σαγηνεύει το αντρικό φύλο με τον πηγαίο αισθησιασμό της. Η μουσική δεν σταματά μετά την έναρξη του έργου. Είναι παρούσα σε κάθε θεατρική πράξη και σκηνή, λειτουργώντας σαν μία διαδικασία μύησης και συγχρονισμού με όσα διαδραματίζονται επί σκηνής. Το εύρημα είναι έξυπνο και η σύνθεση του Τζεφ Βάνγκερ εκπληρώνει τον σκοπό της.
Αυτή, όμως, δεν είναι η μόνη καινοτομία που συναντά κανείς στη Λόλα. Ανάμεσα στους ήρωες, δίπλα τους, υπάρχει πάντα μία κάμερα. Παρακολουθεί τη δράση, γίνεται σχεδόν μέρος της όσο καταγράφει ακόμα και την παραμικρή δόνηση του προσώπου των ηθοποιών. Ακόμα κι αν οι ήρωες επιλέξουν να τρέξουν, δεν καταφέρνουν να δραπετεύσουν από εκείνη. Θα τους ακολουθήσει. Για να φωτίσει όλα εκείνα που συχνά η απόσταση σβήνει: τις εκφράσεις και την ερμηνεία των χαρακτήρων. Με κάποιον τρόπο, οι κάμερες και οι άνθρωποι που τις κρατούν γίνονται παρτενέρ τους, με τη σκηνοθεσία να ελέγχεται από τρία μάτια: του θεατή, των καταγραφέων της στιγμής και του σκηνοθέτη Χρήστου Σουγάρη.
Ο τελευταίος έχει προχωρήσει σε μία τολμηρή πράξη: να εμπνευστεί από την ομώνυμη ταινία, αλλά να μη βυθιστεί στους δικούς της χρόνους. Η ματιά του είναι σύγχρονη, σημερινή. Η γλώσσα δεν μαρτυρά εύκολα τη δεκαετία που πραγματοποιείται η δράση, ενώ κανένα στοιχείο δεν γεννά νοσταλγία. Συνειδητά. Επιλέγοντας να ακολουθήσει τη σχολή των τελευταίων ετών, ο Χρήστος Σουγάρης δίνει μία μοντέρνα αίσθηση στο έργο, κρατώντας τον πυρήνα του, αλλά αναπροσαρμόζοντας συνάμα αρκετά. Ίσως για αυτό στην αρχή γεννά έκπληξη, χωρίς όμως να χάνεις τη στοχοπροσήλωσή σου.
Μαζί με τους τρεις βασικούς πρωταγωνιστές και τον Νίκο Αρβανίτη (στον ρόλο του δεσμοφύλακα), δεκαεννέα ακόμα ηθοποιοί που άλλοτε συζητούν τις εξελίξεις, άλλοτε γίνονται μέλος τους, πάντα σαν μία καλά κουρδισμένη ορχήστρα με συγχρονισμό στις κινήσεις και τις αντιδράσεις. Η υπόθεση κινείται στον γνωστό άξονα: Ο Άρης (Γιάννης Στάνκογλου), μόλις βγαίνει από τη φυλακή, επιστρέφει στην Τρούμπα του Πειραιά για να αναζητήσει εκδίκηση. Εκεί συναντά ξανά την αγαπημένη του, τη Λόλα (Έλλη Τρίγγου), η οποία είναι πλέον τραγουδίστρια σε καμπαρέ και βρίσκεται υπό την προστασία του αρχιμαφιόζου Στέλιου (Γιώργος Γάλλος), οδηγώντας σε μια μοιραία σύγκρουση πάθους και ξεκαθαρίσματος λογαριασμών. Ίσως, και στο σκοτάδι, το οποίο όμως σκηνοθετικά ισορροπείται με φωτεινές στιγμές. Και αυτό, αν μη τι άλλο, είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον.
Δοκιμάσαμε:
Τη γεύση ενός αυθεντικού hidden gem. Χρειάστηκε να περάσει ένας περίπου χρόνος από την ημέρα που συμπεριέλαβα το Yphes Restaurant ανάμεσα στις αφίξεις που θα μας απασχολούσαν τον πρώτο μήνα του 2025, προκειμένου να το επισκεφτώ. Βλέπεις ο ρυθμός στην πόλη είναι ταχύτατος, πολλές φορές αυτοματοποιημένος. Όπως τα βήματα που εκτελώ κατηφορίζοντας από την Καραγιώργη Σερβίας με προορισμό την Κτενά, έναν μικρό δρόμο που είχα να περπατήσω καιρό. Συνειδητοποιώ ότι πρέπει να στρίψω από μία σφαιρική πινακίδα με το όνομα του εστιατορίου στο κέντρο και ένα βελάκι προς τα αριστερά. Έφτασα.
Όσο κατευθύνομαι στο τραπέζι μου, αυτόματα γεννάται μέσα μου η αίσθηση ενός bistro. Πίστευα ότι είναι μεγαλύτερο. Δεν θα σου κρυφτώ. Οι μικροί χώροι, όμως, μου δημιουργούν ένα αίσθημα ζεστασιάς και μία ανεπιτήδευτη οικειότητα που ταιριάζει στα after-office ή early dinner ραντεβού των ημερών. Ο φωτισμός είναι στη σωστή ένταση, η μουσική ακροβατεί ανάμεσα στα late 90s και τα early 00s, η χρωματική παλέτα αγκαλιάζει τις γήινες αποχρώσεις, κάθε στοιχείο οδηγεί σε μία τόσο φυσική – ζηλευτή – αρμονία. Το ευγενικό προσωπικό μού επισημαίνει ότι τα cocktails διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη συνολική γαστρονομική εμπειρία. Πράγματι, είναι καλοδουλεμένα και αφήνουν μία δροσιστική αίσθηση.
Η βραδιά ξεκίνησε με προζυμένιο ψωμί, ζεστό και τρυφερό εσωτερικά, τραγανό εξωτερικά, το οποίο επιζητούσε λίγο από το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο και το σπιτικά αρωματισμένο βούτυρο με τα οποία συνοδευόταν. Η παντζαροσαλάτα δημιουργούσε μία ενδιαφέρουσα χρωματικά και γευστική αντίθεση με το πορτοκάλι παντζαροσαλάτα, ενώ το γαλλικό κατσικίσιο τυρί και τα κάσιους συνέθεσαν μία ενδιαφέρουσα insalata πρόταση. Ακολούθησε ένα μοσχαρίσιο ταρτάρ με ελαφρά αλμυρή επίγευση – ιδανικό για εμένα –, αφρό παρμεζάνας και τσιπς πατάτας. Αν και δεν υπάρχουν σωστά και λάθος βήματα, θα σου πρότεινα να πάρεις ένα από τα πιτάκια και να απλώσεις ένα tidbit από κάθε στοιχείο του πιάτου στην επιφάνειά του.
Θέλω να σταθώ στα δύο επόμενα πιάτα. Η αλήθεια είναι ότι σεβίτσε – έχω δοκιμάσει ακόμα και μία vegan πρόταση με μανιτάρια -, καθώς και κουνουπίδι εντοπίζεις πλέον στις γευστικές κάρτες σχεδόν όλων των εστιατορίων στην Αθήνα. Η πρόταση, όμως, με λαυράκι στο Yphes Restaurant Athens είναι από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει, ενώ το ψητό κουνουπίδι με μπαχαρικά και κινόα θα μπορούσε να αποτελεί ακόμα και το κυρίως της βραδιάς. Η κρέμα κεφίρ συγκαταλέγεται μεταξύ των ευφυών ευρεσιτεχνιών του chef Νίκου Ζέρβα, γνωστός από τη θητεία του στο πλευρό του Χριστόφορου Πέσκια και του Αστέριου Κοστούδη.
Το φιλέτο φαγκρί με ελαφρώς τσιγαριστά χόρτα εποχής και μία ιδιαίτερη σάλτσα βουτύρου με εσπεριδοειδή αντιπροσωπεύει το μεσογειακό γευστικό νήμα που διατρέχει τις γαστρονομικές προτάσεις του εργατικού chef. Φινάλε με ανάλαφρο, μα υποδειγματικό τιραμισού με φιστίκι και την υπόσχεση την επόμενη φορά να δοκιμάσω και τα περιζήτητα ταλιολίνι του μενού.
Ξεχωρίσαμε:
Ένα urban love story. Θυμάμαι ακόμα την τρυφερή αίσθηση που είχε αφήσει μέσα μου η πρώτη σύμπραξη στην οθόνη - μεγάλη τότε - ανάμεσα στη Βίκυ Καγιά και τον Αλέξανδρο Βούλγαρη, γνωστό στο καλλιτεχνικό και σκηνοθετικό σύμπαν ως The Boy. Κι ας έχουν περάσει σχεδόν 20 μήνες. Μετά το αισθαντικό Πολύδροσο, οι δυο τους συνεργάζονται ξανά, αυτή τη φορά για το Greatness Athens, το αμιγώς ελληνικό fashion brand της πρώτης.
Μέσα από τον φακό και τη δημιουργική του ματιά, ο σκηνοθέτης δίνει εικόνα στο όραμα της Βίκυς Καγιά να αφηγηθεί μία ιστορία αστικού έρωτα. Tρυφερότητα, πάθος, ένταση, τσακωμοί, συμφιλίωση συνδιαλέγονται και εναλλάσσονται σε μία ιστορία εξερεύνησης της πόλης και του έρωτα, κάτω από τον αθηναϊκό ήλιο και τη καλύτερη συντροφιά, εκείνη του limited edition Greatness Love League Crewneck. Η αισθητική είναι στα γνωστά επίπεδα (σ.σ. υψηλή) και η επίγευση film noir.
Δίνουμε ραντεβού:
Σε μία μουσική βραδιά με σαξοφωνικό χαρακτήρα. Ήταν εξαιρετική η Μελίνα Παξινού στη Συμφωνία 37 του Γιώργου Δρίβα, ίσως το πιο ιδιαίτερο project που μπορείς να παρακολουθήσεις αυτή τη στιγμή στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Για αυτό, όμως, θα σου μιλήσω άλλη φορά. όχι στο Half Note Jazz Club, το οποίο αθόρυβα έκανε sold-out την περασμένη άνοιξη, αλλά στο αμφιθέατρο του Μουσείου του Ιδρύματος Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή.
Στο -3 του χώρου πολιτισμού, η μουσικός και σαξοφωνίστρια και το κουαρτέτο της θα παρουσιάσουν στο Αμφιθέατρο του Ιδρύματος Β&Ε Γουλανδρή νέες συνθέσεις από το άλμπουμ της με τίτλο "Muses" που αναμένεται να κυκλοφορήσει στα μέσα του 2026. Πρόκειται για συνθέσεις εμπνευσμένες από την αίσθηση ελευθερίας που αποπνέει το σουρεαλιστικό κίνημα, μια ελευθερία που αγκαλιάζει το όνειρο, το υποσυνείδητο και τη βαθιά προσωπική έκφραση, με τη μελωδία και τον λυρισμό να συνθέτουν στιγμές που μετουσιώνονται σε αναμνήσεις. Την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου.
