Ο μονόλογος βάζει τον ηθοποιό σε μια απαιτητική αναμέτρηση με τον θεατή.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια τεράστια άνθιση του μονολόγου στη θεατρική σκηνή. Όχι τα αποσπασματικά μέρα όπου ένας ήρωας "ξεγυμνώνεται" στο κοινό σε ένα από τα μέρη του έργου αλλά την μοναχική αναπαράσταση ενός κειμένου από έναν και μόνο ηθοποιό. Αυτό συνδέεται άμεσα με την οικονομική συνθήκη που επικρατεί. Το έχουμε παρατηρήσει άλλωστε και στο παρελθόν, στην Ελλάδα και στον κόσμο. Η οικονομική κρίση στρέφει τους δημιουργούς προς την επιλογή ενός όσο γίνεται λιγότερο πολυέξοδου και πολυπρόσωπου έργου.
Από την άλλη, ο μονόλογος δίνει στον θεατή τη δυνατότητα να έρθει πιο κοντά με τον ήρωα του έργου αφού μπαίνει στο μυαλό του, βλέπει τον ψυχισμό του και μαθαίνει τις αλήθειες του. Τον αναγκάζει να είναι παρών στη δράση. Παράλληλα, ο μονόλογος βάζει τον ηθοποιό σε μια απαιτητική αναμέτρηση με τον θεατή.
"Κάθε παράσταση είναι σαν ένα καράβι που προσφέρει στο κοινό ένα ταξίδι, άλλοτε αδιάφορο άλλοτε συναρπαστικό" λέει στη Madame Figaro o θεατρικός συγγραφέας Αντώνης Τσιπιανίτης. "Οι μονόλογοι έχουν αποδείξει πως το ταξίδι που μπορεί να κάνει το κοινό μαζί τους, μπορεί να είναι τόσο δυνατό όσο και αυτό με μια πολυπρόσωπη παράσταση".
"Τρανή απόδειξη 'Η πόρνη από πάνω', που με τα 13 χρόνια συνεχούς παρουσίας της στις σκηνές, και χειμώνα και καλοκαίρι, είναι όχι μόνο ο μακροβιότερος μονόλογος αλλά και η μακροβιότερη παράσταση του ελληνικού θεάτρου" συνεχίζει ο ίδιος.
Ένας από τους λόγους της επιτυχίας της ήταν και η πρωταγωνίστρια της παράστασης, Κατερίνα Διδασκάλου. Βέβαια η ίδια μιλώντας στη Madame Figaro υποστήριξε ότι "οι καλλιτέχνες κάνουν αυτό που μπορούν, ο κόσμος είναι ο μόνος υπεύθυνος για την επιτυχία".
Φέτος, ένα ακόμη έργο του Αντώνη Τσιαπανίτη ανεβαίνει στο θεατρικό σανίδι με τη μορφή μονολόγου. Πρόκειται για την "Απολυμένη" που έκανε πρεμιέρα στις 6 Απριλίου στο θέατρο Θέατρο Αλκμήνη.
"Οι μονόλογοι πάντα με γοήτευαν. Είναι ένα προσωπικό στοίχημα σε κάτι που επέλεξα εγώ και δεν με επέλεξαν άλλοι. Έψαχνα για ένα ωραίο κείμενο που να μπορώ να ταυτιστώ" λέει στη Madame Figaro η πρωταγωνίστρια της παράστασης Βάσω Γουλιελμάκη.
"Είχα προσπαθήσει να γράψω και η ίδια και μέσα στη κρίση αλλά και μέσα στο covid. Ήθελα να μιλήσω για πράγματα που με απασχολούσαν, που με έκαιγαν. Nα καταθέσω τις αλήθειες μου, που με κάνουν να γελάω και να κλαίω μαζί. Να ορίζω εγώ τους χρόνους μου και τους χώρους μου να είμαι μόνη αλλά και ελεύθερη. Να φοβάμαι αλλά να ξεπερνάω τους φόβους μου. Για όλα αυτά είπα 'ναι' σε κάτι καινούργιο, δύσκολο και γοητευτικό" συνεχίζει η ηθοποιός.
Στη φετινή θεατρική σεζόν πολλές από τις παραστάσεις που γνώρισαν τεράστια επιτυχία είναι μονόλογοι. Στην πλειοψηφία τους με ηρωίδες γυναίκες. Ξεχωρίζουμε έξι από αυτούς που παίζονται ακόμα (κάποιοι για λίγες μόνο παραστάσεις): "Η Λεμονιά" με την Αλεξάνδρα Ούστα, "Η μάνα αυτουνού... Έλλη Ζάχου-Ταχτσή" με την Ράνια Σχίζα, "Ιώ - Εκείνη" με τη Νατάσα Παπανδρέου, "Το μπουφάν του της Χάρλεϋ ή πάλι καλά" με την Μαριάννα Τουμασάτου, "Η κυρά της Ρω" με τη Φωτεινή Μπαξεβάνη και "Σέρα, η ψυχή του Πόντου" με τη Χρύσα Παπά.
