Η Katerine Duska μιλά για το επερχόμενο άλμπουμ της, τις αναφορές από τις οποίες άντλησε για αυτόν το νέο ήχο, αλλά και για την ανάγκη προστασίας της δημιουργίας.
Για τη δημιουργία του επερχόμενου άλμπουμ της Bring Your Trauma η Katerine Duska χρειάστηκε να ανατρέξει σε ζόρικα προσωπικά βιώματα, αλλά και στις αρχές των ’00s, όταν η Gwen Stefani και οι Destiny’s Child δομούσαν όχι απλώς την playlist της, αλλά και την προσωπικότητά της. Το αποτέλεσμα είναι ένα φωτεινό dance/pop κράμα τραγουδιών που στοχεύουν στην αποδοχή του τραύματος και την επούλωσή του.
Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας της δισκογραφικής δουλειάς από την Panik Records, η πολυσχιδής καλλιτέχνις μιλάει στη Madame Figaro για τον διαφορετικό της ήχο, την ανάγκη προστασίας της δημιουργίας αλλά και τους ανθρώπους εκείνους που αποτελούν το φως της ζωής της.
Πόσο καιρό σου πήρε η δημιουργία του νέου άλμπουμ;
Ξεκίνησα να γράφω τα πρώτα τραγούδια το καλοκαίρι του 2022, κατά τη διάρκεια της περιοδείας μου στην Αμερική. Η διαδικασία δεν ήταν συνεχής. Υπήρχαν διαλείμματα για άλλες υποχρεώσεις και καλλιτεχνικά projects. Η βασική ιδέα όμως υπήρχε στο μυαλό μου πριν καν μπω στο στούντιο. Ουσιαστικά είχα αποφασίσει τον χαρακτήρα του ήχου και τη θεματική του στίχου. Ένιωθα την ανάγκη να εκφράσω όσα με απασχολούσαν εκείνο το διάστημα και ήμουν έτοιμη να το κάνω. Όσο παρέμεινα στο Λος Άντζελες, πραγματοποίησα sessions με διαφορετικούς παραγωγούς προκειμένου να δοκιμάσω τη χημεία μας στο στούντιο κι έτσι να βρω τον τρόπο με τον οποίο θα έρχονταν αυτά στην επιφάνεια.
Σε επηρέασε η παραμονή σου στην Αμερική;
Ναι, αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Η προηγούμενη δισκογραφική μου δουλειά είχε αρκετά "σκοτεινή" αισθητική, σαν μια "ερωτική επιστολή" στη νύχτα. Αυτή τη φορά ήθελα να βρεθώ στην αντίπερα όχθη, να δημιουργήσω κάτι που οδηγεί στο φως, στον ήλιο. Το Λος Άντζελες ήταν το μοναδικό μέρος από όσα έχω βρεθεί που συναγωνίζεται το φως της Αθήνας και γι’ αυτό αισθάνθηκα ιδιαίτερα οικεία εκεί.
Αναφέρεσαι στο φως, αλλά η λέξη "τραύμα" είναι το μοναδικό ουσιαστικό του τίτλου του νέου σου άλμπουμ. Να υποθέσω ότι περιγράφεις μια διαδικασία επούλωσης;
Επούλωσης και αποδοχής. Πριν ξεκινήσω να γράφω τα πρώτα τραγούδια, είχα μόλις αρχίσει να κάνω ψυχοθεραπεία. Νιώθω, λοιπόν, ότι αυτό το άλμπουμ μιμείται μια ψυχοθεραπευτική συνεδρία. Είναι μια διαδρομή από το σκοτάδι στο φως. Στην εξίσωση αυτή το τραύμα είναι το σκοτάδι και η δημιουργία είναι πάντα το φως.
Ήταν εύκολο να επιστρέψεις σε δικές σου τραυματικές εμπειρίες και να τις μετατρέψεις σε πηγή έμπνευσης;
Από την αρχή ο στόχος μου ήταν να ξορκίσω τον πόνο. Να εντοπίσω τη ρίζα του και με κάποιον τρόπο να "χορέψω" πάνω της, κάτι που εξηγεί και τον dance/pop χαρακτήρα του άλμπουμ. Δεν ήθελα να επιβαρύνω το κοινό με τα "σκοτάδια μου", γι’ αυτό και το τελικό αποτέλεσμα είναι ρυθμικό, εξωστρεφές, αισιόδοξο. Θέλω όλα αυτά τα τραγούδια να λειτουργούν σαν "safe space" για όσους τα ακούν.
Πότε πήρες την απόφαση να ασχοληθείς επαγγελματικά με τη μουσική;
Για χρόνια αισθανόμουν "καταπιεσμένη καλλιτέχνις". Αγάπησα από νωρίς τις τέχνες, τα εικαστικά, τον κινηματογράφο, οτιδήποτε εντασσόταν κάτω από την ομπρέλα της δημιουργίας. Όταν το νιώσεις αυτό, δεν μπορείς να το τιθασεύσεις. Χρειάστηκε όμως να το κάνω. Μέχρι που επαναστάτησα. Ήμουν η καλή μαθήτρια της οικογένειας, κάτι που με οδήγησε σχεδόν αυτόματα στη Νομική. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου αποφάσισα να ακούσω εκείνη τη φωνή που δυνάμωνε όλο και πιο πολύ μέσα μου. Ξεκίνησα να κάνω τρεις δουλειές προκειμένου να πληρώσω τα δίδακτρα του ωδείου και μετέπειτα να αρχίσω το ταξίδι που στην ψυχή μου φαινόταν σωστό. Σήμερα αισθάνομαι περήφανη που έδωσα στον εαυτό μου την ευκαιρία να εκφράζεται μέσα από τη μουσική και που οι γονείς μου είναι οι μεγαλύτεροί μου θαυμαστές.
Υπάρχει κάτι που σε απογοητεύει στη μουσική;
Όταν ασχολείσαι σε επαγγελματικό επίπεδο με την τέχνη, αλλάζουν πολλά πράγματα. Έτσι όπως είναι η βιομηχανία σήμερα, σε προτρέπει να σκέφτεσαι συνεχώς πρακτικές αυτο-διαφήμισης. Από τη μία, τα social media σου προσφέρουν ένα βήμα προβολής που μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή. Από την άλλη, καλείσαι να βρεις μια ισορροπία ανάμεσα στο μάρκετινγκ και στη δημιουργική διαδικασία. Το να δημιουργείς με αποκλειστικό κριτήριο να αρέσει το τελικό αποτέλεσμα σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του κοινού είναι μια εξουθενωτική σκέψη.
Εσύ το σκέφτεσαι;
Στην αρχή της καριέρας μου δεν το σκεφτόμουν καθόλου. Σήμερα προσπαθώ να βρω τη χρυσή τομή ανάμεσα στη μουσική μου επιθυμία και στην ανάγκη μου να την επικοινωνήσω. Είναι λογικό να θέλεις ως καλλιτέχνης να δημιουργείς γέφυρες επικοινωνίας και σύνδεσης με το κοινό. Αυτό που για μένα είναι αδιαπραγμάτευτο είναι το να μη χάνονται η αλήθεια και η καλλιτεχνική ταυτότητα μέσα σε αυτή τη διαδικασία.
Εκτός από τη μουσική, ποιο είναι το comfort zone σου;
Ο σύντροφός μου, οι κολλητές μου φίλες και η οικογένειά μου είναι ο πυρήνας και η ασπίδα μου. Η τέχνη έπεται. Δεν ξέρω αν θα έκανα μουσική με τον τρόπο που την κάνω σήμερα αν οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν στη ζωή μου.
Ποιο μήνυμα θα ήθελες να κρατήσει ο ακροατής του άλμπουμ σου;
Ότι το να είμαστε ατελή όντα είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης. Αξίζει τόσο να το δουλεύουμε, όσο να το αγκαλιάζουμε και να το γιορτάζουμε κιόλας.
Φωτογραφία: Olivia Konstadina Filippou
Styling: Kυριάκος Γαλατάς, third kiddo
Μακιγιάζ: Έφη Ραμόν
Μαλλιά: Χρύσανθος Σμυρναίος
Ρούχα, Milkwhite, μπότες, Azalea Wang
