Φωτογραφία: Ολυμπία Κρασαγάκη
Η Ρένα Μόρφη βρίσκεται στην πιο δημιουργική της φάση. Επιστρέφει στη σκηνή με νέο δίσκο και χωρίς φόβο. Μόνο με τεράστια λαχτάρα να συνεχισεί την επικοινωνία της με το κοινό.
Μεγαλωμένη στον Βόλο, η Ρένα Μόρφη είχε αποφασίσει από νήπιο ακόμα ότι το μόνο που θέλει είναι να τραγουδάει. Και το έπραξε με αρκετή τόλμη αλλά και αφοσίωση. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ, πριν κάνει το παιδικό της όνειρο πραγματικότητα. Ξεχώρισε από τα πρώτα της βήματα με το συγκρότημα Imam Baildi, αλλά και στη σόλο πορεία της με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Σούλη Ανατολή.
Πέρα από τη μουσική της διαδρομή, την είδαμε να πρωταγωνιστεί στον κινηματογράφο στην ταινία Φαντασία, αλλά και σε ρόλο παρουσιάστριας στην πολύ επιτυχημένη μουσική εκπομπή της ΕΡΤ Μουσικό κουτί. Συνοδοιπόρος της στη μουσική και στη ζωή είναι ο παραγωγός Ορέστης Φαληρέας, με τον οποίο έχουν αποκτήσει μια κόρη.
Σε τι φάση σε βρίσκω;
Με βρίσκεις σε μια πολύ δημιουργική και όμορφη φάση. Λόγω της μητρότητας, είχα κατεβάσει ταχύτητα τα τελευταία χρόνια και τώρα κάνω πολλά πράγματα μαζί, με πολλή όρεξη και ενθουσιασμό. Χαίρομαι που όλα αυτά ήρθαν στη ζωή μου τώρα που είμαι κι εγώ έτοιμη.
Απουσίασες συνειδητά για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Δε σε έπιασε ποτέ ανασφάλεια σκεπτόμενη ότι "εξαφανίστηκες" στο πικ της καριέρας σου;
Δεν αισθάνθηκα ανασφάλεια, αλλά τρομερή ευλογία και τύχη, γιατί έχω την πολυτέλεια της επιλογής και μπορώ να επωμιστώ το κόστος μιας απουσίας. Πολλές νέες μαμάδες δεν έχουν την επιλογή να μείνουν κοντά στο παιδί τους. Οπότε, νιώθω πάρα πολύ τυχερή που είχα την ευκαιρία να ακολουθήσω το ένστικτό μου – το έμφυτο ένστικτο κάθε γονέα είναι να ασχοληθεί με αυτή τη νέα ζωή. Εμείς οι millennials δεν κάναμε παιδιά στη δεκαετία των είκοσι χρόνων μας, αλλά των τριάντα.
Αυτό σημαίνει ότι αξιολογούμε πολύ διαφορετικά τον χρόνο όσο μεγαλώνουμε, οπότε κοστίζει πολύ περισσότερο στην ψυχολογία μας να μην μπορούμε να είμαστε κοντά στα παιδιά μας. Έκανα ένα live όταν η κόρη μου ήταν τριών μηνών και το έκανα για να αποδείξω στον εαυτό μου ότι "όλα τα μπορούμε". Και ανακάλυψα ότι, ακόμα και αν όλοι μπορούν, εγώ με όλη την καρδιά και το ένστικτό μου θέλω να είμαι κοντά στο παιδί. Έγινε απολύτως φυσικά, χωρίς να αισθάνομαι ότι υπάρχει κόστος ή ότι μένω πίσω με κάποιον τρόπο.
Στις 13 Ιουνίου σε είδαμε στο Gazarte roof stage, στο πρώτο live έπειτα από πέντε χρόνια. Πώς αισθάνθηκες;
Έχω να κάνω δικό μου live από τον Νοέμβριο του 2021 και νομίζω ότι κάπως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Ήδη από το 2016, όταν ξεκίνησε η σόλο πορεία μου και βγήκε ο δίσκος Σούλη Ανατολή, έχουμε δημιουργήσει με το κοινό μια πολύ ιδιαίτερη σχέση, η οποία κάπως μετασχηματίστηκε μέσω του Μουσικού κουτιού. Τώρα αισθάνομαι την ανάγκη σε όλους τους ανθρώπους που με έχουν μάθει σε ένα διαφορετικό πλαίσιο να συστηθώ και πάλι με την ιδιότητα της Σούλης Ανατολής και να συνεχιστεί αυτή η επικοινωνία με το κοινό. Στις 7 Σεπτεμβρίου έχουμε προγραμματίσει άλλο ένα live στο Κηποθέατρο Παπάγου.
Η σκηνική σου παρουσία είναι μοναδική και απόλυτα μεταδοτική. Νιώθεις αγωνία όταν ανεβαίνεις στη σκηνή;
Αγωνία δεν υπήρξε ποτέ για μένα, δεν αισθάνομαι ότι θα ανεβαίνω στη σκηνή για να κριθώ. Αυτό που αισθάνομαι είναι η διάθεση να παίξουμε όλοι μαζί – υπάρχει μια μοναδική σύνδεση και επικοινωνία με το κοινό. Ακόμα και στις πολύ μεγάλες σκηνές στο εξωτερικό όπου έχω βρεθεί με τους Imam Baildi είναι ελάχιστες οι φορές που έχω αισθανθεί πραγματικό τρακ. Μόνο στο Ηρώδειο θυμάμαι μια φορά να νιώθω αγωνία. Αλλά γενικά δεν έχω φόβο και ίσως να είναι και λίγο ξεδιάντροπο, αλλά αυτό που αισθάνομαι είναι τεράστια λαχτάρα.
Να υποθέσω ότι από κοριτσάκι τραγουδούσες κρατώντας, αντί για μικρόφωνο, το τηλεκοντρόλ ή μια βούρτσα;
Έτσι ακριβώς. Τραγουδούσα με τις ώρες στο δωμάτιό μου. Θυμάμαι, παιδί ακόμα, στα καλέσματα που έκαναν οι γονείς μου να περιμένω πότε θα μου πουν "Ρένα, πες μας ένα τραγούδι", για να ανέβω στο τραπέζι και να τραγουδήσω.
Δεν ήσουν δηλαδή ντροπαλό παιδί;
Καθόλου! Τώρα, ως μαμά, παρακολουθώντας τόσο το δικό μου παιδί όσο και τα άλλα, συνειδητοποιώ ότι αυτό δεν είναι δεδομένο, δεν έχουν όλα τα παιδιά αυτή την τάση προς την έκθεση. Εγώ είχα άγνοια κινδύνου και νομίζω την έχω ακόμα. Ίσως γι’ αυτό δοκιμάζομαι και σε πράγματα που είναι τελείως έξω από μένα, όπως, καλή ώρα, το Your Face Sounds Familiar στον AΝΤ1.
Τι σε έκανε να πεις το "ναι" σ’ αυτή τη συνεργασία; Υπήρξαν δεύτερες σκέψεις;
Η αλήθεια είναι ότι πάντα υπάρχουν στερεότυπα και κάποιοι, ευτυχώς πολύ λίγοι, θα βγουν να πουν και να γράψουν διάφορα. Όμως τα δικά μου μάτια δε βλέπουν καμία έκπτωση. Ο βασικός άξονας σε ό,τι κάνω είναι η μουσική. Και αυτό ισχύει και για τη Φαντασία και για το Μουσικό κουτί και για το Your Face Sounds Familiar. Το ότι κάτι είναι διασκεδαστικό και λαμπερό δε σημαίνει ότι δεν έχει να σου δώσει πράγματα.
Στο συγκεκριμένο σόου υπάρχει μια καταπληκτική παραγωγή, η καλλιτεχνική επιμέλεια του Κωνσταντίνου Ρήγου, ένα ρεπερτόριο πολύ ενδιαφέρον, που συστήνει και νέους καλλιτέχνες, αλλά και ενδιαφέρουσες μουσικές πληροφορίες. Οπότε, το ζητούμενο είναι τι έχεις εσύ να προσφέρεις σε κάθε χώρο. Η τηλεόραση είναι ένα άδειο κουτί, το τι θα του βάλεις μέσα είναι δική σου υπόθεση. Εμείς κάνουμε την τηλεόραση, όπως εμείς κάνουμε τη μουσική ή το θέατρο. Ειλικρινά δεν έχω δει κανέναν να μην απολαμβάνει κάτι που έχει ποιότητα, είτε αυτό είναι ένα ωραίο καρβέλι ψωμί είτε μια παράσταση.
Θεωρείς, λοιπόν, ότι οι αυστηροί διαχωρισμοί ανάμεσα σε "εμπορικό" και "ποιοτικό" είναι ξεπερασμένοι; Γιατί ως λαού μας αρέσουν οι ταμπέλες και η κατηγοριοποίηση...
Αυτό έχει ένα ιστορικό υπόβαθρο που μας πάει πολύ πίσω. Επειδή είμαστε ένα έθνος νεοσύστατο, η ανάγκη να εξευρωπαϊστούμε γρήγορα μας έκανε να αποτινάξουμε κάπως την παράδοση από πάνω μας. Και μόλις έφυγε αυτός ο φόβος –ότι θα κριθούμε γι’ αυτό που είμαστε– και είδαμε έναν κόσμο να ομογενοποιείται με ραγδαίους ρυθμούς μέσω της παγκοσμιοποίησης, καταλάβαμε ότι, τελικά, αυτό που ξεχωρίζει είναι η ταυτότητά μας. Κάθε άνθρωπος, κάθε λαός έχει το δικό του αποτύπωμα και εκεί επιστρέφει για να βρει τον εαυτό σου. Γενικά, η ιστορία και η ζωή είναι κύκλοι, οπότε μου αρέσει που επιστρέφουμε στις ρίζες μας.
Παρακολουθώντας σε κάποιος τόσο επί σκηνής όσο και σε προσωπικές σου τοποθετήσεις, διαπιστώνει ότι δε διστάζεις ποτέ να εκφράσεις την άποψή σου. Πόσο εύκολο είναι αυτό στον χώρο του θεάματος;
Μιλάω δημόσια με την ίδια άγνοια κινδύνου που ανεβαίνω και στη σκηνή. Αν προσπαθήσεις να "χωρέσεις" κάπου, τότε πιθανότητα θα το κάνεις λάθος. Από την άλλη, η μητρότητα με έχει μετατοπίσει. Με έχει κάνει να καταλάβω περισσότερο τους ανθρώπους και τα πάθη τους. Να τους βλέπω σαν μικρά παιδιά με τα δικά τους τραύματα και πλέον δείχνω πολύ μεγαλύτερη κατανόηση για το τι μπορεί να συμβαίνει σε κάποιον.
Ματαιώσεις δεν υπήρξαν στην πορεία σου;
Υπήρξαν και τις ξεπέρασα κάνοντας ότι δεν υπάρχουν! Σ’ αυτό με έχει βοηθήσει πάρα πολύ ο Ορέστης, ο σύζυγός μου, γιατί μοιραζόμαστε την ίδια νοοτροπία. Έχουμε μια αισιοδοξία, πιστεύουμε ότι, και να γίνει μια στραβή, δεν πειράζει, προχωράμε. Είναι πολύ ωραίο να υπάρχει κοινή κοσμοθεωρία μέσα σε ένα σπίτι. Από πολύ μικρή ένιωθα ευγνωμοσύνη μόνο που είμαστε καλά. Αν έχουμε την υγεία μας, όλα τα άλλα γίνονται. Ο άνθρωπος βρίσκει τη δύναμη να αντεπεξέλθει στα πάντα, αρκεί να είναι γερός. Για μένα αυτό είναι το μέτρο αξιολόγησης των πραγμάτων και τώρα με τη μητρότητα εκτοξεύτηκε.
Έχεις αναφερθεί πολλές φορές στον Φοίβο Δεληβοριά ως μέντορά σου. Τι είναι αυτό που θαυμάζεις και εκτιμάς περισσότερο σ’ εκείνον;
Θαυμάζω το χιούμορ, την πολυσχιδή προσωπικότητά του, τις γνώσεις του. Καταπιάνεται με πολλά διαφορετικά πράγματα βάζοντας σε όλα το δικό του στίγμα. Και η γραφή στα τραγούδια του έχει μια λυρική αμεσότητα που εμένα με αφοπλίζει.
Συνεργαστήκατε και στον τελευταίο σου δίσκο Το δωμάτιό μου. Μίλησέ μου γι’ αυτό.
Είναι ένας δίσκος που κυκλοφόρησε πέντε χρόνια μετά τον προηγούμενο και στο διάστημα που μεσολάβησε μεγαλώσαμε σε εμπειρίες, σκέψεις και συναισθήματα. Και επειδή μας είχε λείψει και λίγο το στυλ των Imam Baildi, μαζί με τον Ορέστη, που είναι ο παραγωγός, γυρίσαμε προς τα εκεί. Τα τραγούδια του Δημήτρη Μπαλογιάννη και του Φοίβου Δεληβοριά είναι οι συζητήσεις και οι κουβέντες μας. Αυτοί οι άνθρωποι μπόρεσαν να με ψυχογραφήσουν και να μπουν στον κόσμο μου, στο "Δωμάτιό μου", και αυτό που προέκυψε είναι μαγικό.
Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε από τη Minos EMI το Στην τσίτα, ένα ακόμη εγχείρημα που γεννήθηκε αφότου έγινα μητέρα. Κάνω την παραγωγή σε μια νέα τραγουδοποιό, τη Μαριτίνα. Χαίρομαι σαν μικρό παιδί που είμαι στο στούντιο, αλλά όχι για μένα. Είναι υπέροχο και πολύ δημιουργικό, γιατί η Μαριτίνα είναι εξαιρετική καλλιτέχνις με αυθεντική γραφή.
Φαντάζομαι ότι, ως μητέρα, είσαι σε μια μόνιμη μάχη προκειμένου να ισορροπήσεις τις ανάγκες σου με τις ανάγκες των άλλων. Βρίσκεις χρόνο για σένα;
Βρίσκω, γιατί ο Ορέστης είναι πάρα πολύ ενεργός ως μπαμπάς. Ζω σε ένα περιβάλλον που είναι ισορροπημένο και μοιρασμένο ως προς τη γονεϊκότητα και αισθάνομαι πολύ τυχερή γι’ αυτό.
Υπάρχει "συνταγή της επιτυχίας" για τις διαπροσωπικές σχέσεις;
Πετυχημένη είναι μια συνταγή όταν δέσουν τα υλικά της. Αν δύο άνθρωποι καταφέρουν να συνεννοηθούν, να δώσει ο ένας στον άλλο τον χώρο που χρειάζεται. Κατά τη γνώμη μου, αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει ένα "μυστικό επιτυχίας" στις σχέσεις, αυτό είναι να υπάρχει προσωπικός χώρος. Όχι όμως μοναξιά ή αποστασιοποίηση και αποξένωση. Χρειάζεται μια ισορροπία που, φαντάζομαι, ο καθένας τη βρίσκει μόνος του.
Τι σε δυσκολεύει περισσότερο στην καθημερινότητά σου;
Η διαχείριση του χρόνου μου, ό,τι κάνω πρέπει να γίνει μέχρι τις τρεις το μεσημέρι, που γυρίζει το παιδί από το σχολείο. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, αυτό που με δυσκολεύει περισσότερο είναι το γεγονός ότι δεν είμαι καθόλου οργανωμένη. Μιλάμε για χάος!
Τον εαυτό σου πώς τον φροντίζεις;
Προσπαθώ να κάνω όσο περισσότερη γυμναστική μπορώ. Αυτό με κάνει να αισθάνομαι ότι φροντίζω τον εαυτό μου, ενώ είναι και ένας εξαιρετικός τρόπος να αποβάλλεις το στρες. Τώρα, σε ό,τι αφορά την εξωτερική εμφάνιση και τη φθορά του χρόνου, δε με απασχολεί ιδιαίτερα, γιατί έχω συνειδητοποιήσει ότι δημιουργείται και από χαρά. Θέλω να έχω ρυτίδες που προκαλούνται από το γέλιο, μου αρέσουν γιατί είναι δικές μου και λένε πράγματα για μένα.
Τι επιθυμείς πιο πολύ σ’ αυτή τη φάση της ζωής σου;
Επειδή αισθάνομαι ότι είμαι σε μια ιδιαίτερα δημιουργική και όμορφη περίοδο, το μόνο που επιθυμώ είναι να έχουμε υγεία. Χωρίς να θέλω να φαίνομαι γραφική, μόνο υγεία χρειάζομαι, δεν έχω ανάγκη τίποτα άλλο.
Ποιο τραγούδι σου σε εκφράζει περισσότερο τώρα;
Νομίζω το καινούριο Στην τσίτα.
Πότε ένιωσες τελευταία φορά πραγματικά ελεύθερη;
Προσπαθώ να σκεφτώ πότε αισθάνθηκα πραγματικά φυλακισμένη. Γιατί, νομίζω, είναι πολύ λίγες οι φορές που μου έχει τύχει να καταπιεστώ ή να έχω δεύτερες σκέψεις για το τι θα πω ή πώς θα αντιδράσω, οπότε θεωρώ τον εαυτό μου έναν πολύ ελεύθερο άνθρωπο. Και πολύ τυχερή που περιστοιχίζομαι από ανθρώπους οι οποίοι αυτό το πράγμα το ενισχύουν με την αγάπη τους.
