Το πρώτο εξώφυλλο της Madame Figarο, Νοέμβριος 1994
Η εκδότρια της Madame Figaro, Ελένη Στασινοπούλου, γράφει στο επετειακό τεύχος για τα 30 χρόνια του τίτλου, για τη σημασία που έχει μέχρι και σήμερα το χαρτί.
Πώς βίωσε μια αμετανόητη, παθιασμένη και φανατική λάτρις των περιοδικών, όπως εγώ, τα τελευταία 30 χρόνια; Το επετειακό αυτό τεύχος του τίτλου μας με οδήγησε σε αυτό το ερώτημα. Μια 30ετία που δεν ήταν απλή υπόθεση για τα media – οι αλλαγές τεράστιες, επαναστατικές, σχεδόν κοσμογονικές.
Ωστόσο, θα πω με σιγουριά ότι εμείς οι "πιστοί" της έντυπης μαγείας, παρά την προσαρμογή μας στα digital trends και στους σχιζοφρενικούς ρυθμούς των social media, νιώθουμε την ίδια ανεξήγητη σπίθα κάθε φορά που έρχεται ένα περιοδικό στα χέρια μας.
Μπορεί να μην είμαι πολλά χρόνια εκδότρια της Madame Figaro, αλλά από το πρώτο κιόλας τεύχος υπήρξα πιστή αναγνώστριά της. Θυμάμαι να περιμένω με αγωνία τα εξώφυλλα της εποχής της Μελίνας Αδαμοπούλου, να μαγνητίζομαι από τις μόδες που επιμελούνταν ο Χάρης Χριστόπουλος και η Πωλίνα Σαρρή και η ΆνναΠαπαγεράκη, να απολαμβάνω τα ποιητικά editorials της αγαπημένης μου Στέλλας Ράπτη και να θαυμάζω το avant-garde άγγιγμα της, επίσης, λατρεμένης Βάσως Παπαγιαννακοπούλου. Και αυτή η λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί ατέλειωτα.
Μέσα στα χρόνια η Madame Figaro φιλοξένησε κορυφαίες πένες και εξαιρετικά ταλαντούχους ανθρώπους από κάθε χώρο και συνεχίζει να το κάνει. Αυτό που καθιστά την έκδοσή μας πραγματικά μοναδική στα μάτια μου είναι το DNA της: ένας συνδυασμός fashion-forward εικόνων μόδας, πολιτιστικής ευαισθησίας, ανάδειξης σπουδαίων προσωπικοτήτων από τις τέχνες και τη showbiz, μαζί με μια αρθρογραφία αιχμής για τη σύγχρονη κοινωνία και τη γυναικεία πραγματικότητα. Είναι ένας θαυμαστός κόσμος που όσοι δουλεύουμε εδώ έχουμε την τύχη να τον βιώνουμε από μέσα.
Ένα περιοδικό γενικά είναι ένας θαυμαστός και πεπερασμένος αυθύπαρκτος κόσμος. Οι σελίδες του σε κλείνουν μέσα τους και σε ταξιδεύουν, σε παίρνουν από το χέρι και σε καθοδηγούν απαλά και χαλαρά, σχεδόν ύπουλα. Σε γοητεύουν κι εσύ βαδίζεις νωχελικά και υπνωτισμένα ανάμεσα σε κόσμους ονειρικούς, παρασύρεσαι σε λιβάδια δημιουργικότητας και αρμενίζεις σε θάλασσες λέξεων. Σε εμπνέουν.
Το έντυπο απαιτεί τις στιγμές σου. Έχει να σου δώσει πολλά και γι’ αυτό ζητά την πλήρη προσοχή σου. Σε θέλει ολόκληρο, χωρίς περισπασμούς, σε διεκδικεί με κτητικότητα και μια δόση εγωισμού.
Ο έντυπος κόσμος, που χρόνια τώρα αντιστέκεται στο καταιγιστικό άυλο ψηφιακό σύμπαν, έχει το θάρρος να στέκεται αγέρωχος. Σε αντίθεση με την ατέλειωτη ροή της digital πληροφορίας που μας εξαντλεί και μας κάνει να πελαγοδρομούμε χωρίς πυξίδα, αυτός μας χαρίζει χρόνο. Μας δίνει χώρο να απολαύσουμε.
Ναι, οι εποχές όπου πήγαινα στο περίπτερο κάθε μέρα για να δω κάθε νέο εξώφυλλο ως διά μαγείας να ξεπετάγεται μπροστά μου κι εγώ να θέλω να το αποκτήσω μοιάζουν και όντως είναι από άλλον αιώνα. Όμως, κάθε φορά που κρατώ στα χέρια μου ένα περιοδικό η αίσθηση είναι ίδια. Μια μικρή τελετουργία που παραμένει το ίδιο συναρπαστική, ανεξάρτητα από το πόσα χρόνια έχουν περάσει.
Το ακόμα πιο συναρπαστικό, όμως, είναι να βλέπω τις νεότερες γενιές να διαθέτουν αυτό το αθεράπευτο "μικρόβιο" αγάπης για τα περιοδικά και ειδικά για τη Madame Figaro. Και, ευτυχώς, το βλέπω να συμβαίνει συχνά.
