Φωτογράφια: ANNE-CHARLOTTE MOULARD/Madame Figaro
Η εκδότρια της Madame Figaro Ελένη Στασινοπούλου γράφει στο τεύχος Αυγούστου για τους αγαπημένους μας ανθρώπους που έχουν ξεπεράσει τα 80, αλλά διαθέτουν μία άσβεστη δίψα για ζωή.
Είναι οι γονείς μας. Ή οι γονείς των πιο τυχερών φίλων μας, αυτών που τους έχουν ακόμα κοντά τους, ενεργούς. Δύο άνθρωποι, 89 και 96 χρονών, είναι δίπλα μου. Με σώας τας φρένας, με χαρακτήρα που δεν κάνει καμία έκπτωση στην όρεξη για ζωή, με ενέργεια που θα ζήλευαν πολλοί στα μισά τους χρόνια.
Πάντα με βάζει σε σκέψεις το πώς, αλήθεια, είναι να βρίσκεσαι σε αυτή την ηλικία. Αδυνατώ να μπω στο μυαλό τους. Τους βλέπω κάθε τόσο, τους μιλάω και κάθε φορά φεύγω με το ίδιο ερώτημα: πώς συμβιβάζεται κανείς με αυτή τη φάση της ζωής;
Όταν όλοι γύρω κάποια στιγμή θα σκεφτούν: Ε, αυτοί τα έφαγαν τα ψωμιά τους. Λες και υπάρχει κάποια ηλικία συνταξιοδότησης από τη ζωή, ενώ, στην πραγματικότητα, η κάθε στιγμή μετράει πολλαπλάσια για τους ίδιους, ακριβώς επειδή ξέρουν καλύτερα από τον καθένα μας πόσο δεν είναι δεδομένη.
Χάνουν δυνάμεις. Χάνουν ανθρώπους. Πώς είναι με όλη τη διαύγεια και όλη την ενέργεια να παρακολουθείς μια γη να αδειάζει σιγά σιγά από τα πρόσωπα που την έκαναν οικεία; Κι όμως, συγχρόνως τους βλέπεις να προχωρούν αργά, αλλά αγέρωχα.
Άλλοι κρατάνε τα οικονομικά της οικογένειας σαν να είναι σε διοικητικό συμβούλιο, άλλοι παίζουν μπριτζ online, κάποιοι λύνουν σταυρόλεξα για δυνατούς λύτες και άλλοι σχολιάζουν στα social επιχειρηματολογώντας εντυπωσιακά, βλέπουν παραστάσεις, σινεμά, σειρές. Και μιλάμε για ανθρώπους που έχουν δει την τηλεόραση να μπαίνει ασπρόμαυρη στο σπίτι και τώρα σκρολάρουν reels. Άμα αυτό δεν είναι ευελιξία και εξέλιξη, δεν ξέρω τι είναι.
Βλέπεις το χαμόγελό τους όταν περνούν μέσα από ένα καφέ γεμάτο νεότερους που τους κοιτάζουν με θαυμασμό, βλέπεις πώς σε μια παρέα ξαφνικά παίρνουν τα πάνω τους όταν γίνονται το κέντρο της προσοχής. Τι τρελή αντίφαση είναι κάθε λεπτό της ζωής τους;
Τι κάνεις εσύ που είσαι κοντά τους; Τι να κάνουν αυτοί οι ίδιοι; Το μόνο που μπορώ να απαντήσω είναι: εκείνοι να επιμένουν στις μικρές χαρές και τις μεγάλες απόψεις κι εμείς να είμαστε εκεί για να καλωσορίζουμε πάντα το πείσμα τους αυτό. Ένα πείσμα-μάθημα ζωής.
Διαβάστε Επίσης
