Τι μου έμαθε η Gen Z: Ένα καλοκαίρι με τη γενιά που έχει τη δική της slang και φιλοσοφικές αναζητήσεις
Φωτογραφία: FREDERICO MARTINS/Madame Figaro
Η εκδότρια της Madame Figaro, Ελένη Στασινοπούλου, πέρασε ένα καλοκαίρι παρέα με εκπροσώπους της Gen Z, έμαθε φρέσκια slang, αλλά κυρίως ότι έχει έρθει η ώρα να πάρουμε αυτή τη γενιά στα σοβαρά.
Πριν από δύο χρόνια είχα γράψει ένα άρθρο με μια ερώτηση που δεν τολμούσα να απαντήσω: Τελικά, η Gen Z δουλεύει ή μας δουλεύει; Με την ψιλοαρνητική, καχύποπτη σημασία της λέξης. Αναλύαμε τότε όλοι οι Gen Xers πώς κινούνται οι εκπρόσωποι της Gen Z στο επαγγελματικό περιβάλλον έχοντας δικούς τους κανόνες, δικούς τους ρυθμούς.
Σήμερα η απάντηση δεν είναι πια ερώτημα. Δε μας δουλεύει. Μας διδάσκει. Και όλοι ανεξαιρέτως τους έχουμε παραδεχτεί. Το κατάλαβα φέτος το καλοκαίρι σε παρέες με παιδιά μιας γενιάς που ξέρει να μιλάει για τον εαυτό της με μια λογική που σε αφήνει άφωνο. Δε μου έδωσαν απλώς καλή διάθεση και καλοκαιρινές βραδιές. Μου έδωσαν λεξιλόγιο. Slang, ναι, που αποκάλυπτε όμως μια κοσμοθεωρία που μόνο με ένα "slay" μπορείς να τους απαντήσεις.
Το "aura maxxing" αντιστοιχεί στο να κάνεις το μέγιστο δυνατό για να φανείς cool. Προσοχή όμως, γιατί μια λεπτή γραμμή σε χωρίζει από το "aura farming", κάτι που σημαίνει ότι προσπαθείς υπερβολικά και τελικά το αποτέλεσμα είναι uncool. Τζάμπα μάγκας, θα λέγαμε στα ’80s ίσως. Το "clip farming" σημαίνει ότι προκαλείς το virality κάνοντας κάτι αποκλειστικά για να τραβήξει βλέμματα, ασχέτως αν αξίζει πραγματικά τον κόπο.
Και το "larping" ήταν το αγαπημένο μου (από το live action role-playing), που περιγράφει ότι δανείζεσαι στοιχεία της ζωής άλλων, παίζεις τον ρόλο μιας ταυτότητας που δεν είναι πραγματικά δική σου, π.χ. ανεβάζεις stories από σκηνικό που δε σου ανήκει. Όροι βαθιά ειρωνικοί, αυτοσαρκαστικοί, που καταγράφουν με ισοπεδωτικό χιούμορ την εποχή και τους ανθρωποτύπους της. Δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω. Γι’ αυτό, νομίζω, δε χορταίνουμε περιεχόμενο τύπου "η Gen Z κάνει αυτό" ή "η Gen Z κάνει εκείνο".
Πάρτε το "snail girl", τον διάδοχο του millennial "girlboss". Η girlboss έτρεχε. Δούλευε μέχρι αργά, φορούσε την εξάντληση σαν μετάλλιο. Η snail girl κάνει το αντίθετο, όχι από τεμπελιά, αλλά από φιλοσοφία: δουλεύει για να ζει, δε ζει για να δουλεύει. Ο όρος επινοήθηκε από την Αυστραλή σχεδιάστρια μόδας Sienna Ludbey, η οποία δήλωσε σε άρθρο της ότι "το μέσα μου girlboss πέθανε και ξεκινά η snail girl εποχή μου". Ακούγεται σαν παραίτηση. Στην πραγματικότητα, είναι μια πολύ πιο ώριμη διαχείριση ενέργειας από όση είχαμε ποτέ εμείς.
Το ίδιο ισχύει και για τον τρόπο που ξοδεύουν. Το "doomspending", για το οποίο τους κατηγορούν, η τάση δηλαδή να αγοράζεις κάτι μικρό και άχρηστο ενώ ξέρεις ότι το μέλλον είναι αβέβαιο, ακούγεται σαν κακή συνήθεια. Αλλά όταν η σταθερότητα είναι πολυτέλεια και όχι δεδομένο, είναι μάλλον η μόνη λογική στάση. Δεν ξοδεύεις έναν μισθό για μία τσάντα. Δεν κάνεις σχέδια δεκαετίας. Δεν αποταμιεύεις για σπίτι, αλλά για ταξίδια.
Πληρώνεις ένα κοκτέιλ, αποκτάς ένα bedazzle αξεσουάρ, μια μικρή χαρά που μπορείς να κρατήσεις στο χέρι σου απόψε. Δεν είναι απερισκεψία. Είναι μια γενιά που έμαθε να χαίρεται σε πραγματικό χρόνο, γιατί το μέλλον δεν της έχει δώσει λόγους να το εμπιστευτεί. Μια γενιά με προσγειωμένη οπτική και συνειδητές επιλογές, που θα ακολουθούμε όλο και πιο πρόθυμα, ίσως γιατί κάπου βαθιά ξέρουμε ότι έχει δίκιο.
Διαβάστε Επίσης
