Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Dior, βάζει τα πράγματα στη θέση τους σχετικά με το trend του quite luxury, επιβεβαιώνοντας ότι το μέλλον του στον ιστορικό οίκο θα είναι λαμπρό και αδιαμφισβήτητα μαξιμαλιστικό.
H συνέντευξη του Jonathan Anderson στον Editor in Chief του βρετανικού Esquire, Teo van den Broeke, είναι πραγματικό case study. Δεν είναι μόνο η ειλικρίνεια του Anderson, αποτελεί και ένα υποδειγματικό πορτρέτο από τον ικανό δημοσιογράφο που είναι κι αυτός, όπως ο σχεδιαστής, φρεσκοδιορισμένος στη θέση του. Ανάμεσα σε πολλά ενδιαφέροντα σημεία αυτής της συνέντευξης, ο Anderson εκφράζει με ζηλευτή ευθύτητα τη γνώμη του για το πολυφορεμένο (no pun inteted) trend της ήσυχης πολυτέλειας.
Οι τελευταίες συλλογές και ειδικότερα αυτές τον νεοδιορισμένων creative directors στους μεγάλους οίκους μετά τις καταιγιστικές ανακατατάξεις στη βιομηχανία που έγιναν γνωστές με το προσωνύμιο "μουσικές καρέκλες” δείχνουν ότι η μόδα - επιτέλους - επιστρέφει σε μία εποχή όπου ο μαξιμαλισμός και αυθεντικό, προσωπικό στιλ βρίσκεται στο επίκεντρο. Μετά από "τη δικτατορία του μπεζ” και των λοιπών ουδέτερων τόνων που μας επέβαλε η Gwyneth Paltrow με τα trail looks της, η σειρά Succession και δεκάδες influencers ανά τον κόσμο που ποζάρουν (ακόμα) σε παριζιάνικα καφέ παρέα με ένα κρουασάν η μόδα επιστρέφει στο χρώμα, τα μοτίβα, τις γλυπτικές φιγούρες, και μας προσκαλεί να εκφραστούμε μέσα από το styling. Βέβαια, στη γωνία παραμονεύει η μανία με το Bessette-Core και ο μινιμαλισμός των '90s να τα παρασύρει και πάλι όλα σε μία μια άχρωμη ομοιομορφία.
Η τοξική ήσυχη πολυτέλεια
Ο Anderson λοιπόν, τα λέει σχετικά, χωρίς περιστροφές. "Θεωρώ την ήσυχη πολυτέλεια μια πολύ ασφυκτική, βαρετή ιδέα. Είναι σαν το μονοξείδιο του άνθρακα." Για τον Anderson, οι οίκοι μόδας έχουν αρχίσει να μιμούνται τη συμπεριφορά των influencers. Όπως οι πιο επιμελείς χρήστες των social media επιμελούνται άψογες εικόνες για να αποσπάσουν επαίνους - και να αποφύγουν την κριτική - έτσι και πολλοί σχεδιαστές παρουσιάζουν πλέον συλλογές γυαλισμένες στην εντέλεια, απογυμνωμένες από ρίσκο και δημιουργικότητα.
"Η ραπτική μας είναι πραγματικά ραπτική", λέει στον van den Broeke. "Έχει δομή. Η ήσυχη πολυτέλεια αφορά τη μαλακή δομή, την άνεση. Εδώ μιλάμε για ένδυση με πρόθεση, να ντύνεσαι επίσημα. Είναι πιο αιχμηρό, πιο αυστηρό. Δεν πρόκειται για χαλαρή πολυτέλεια". "Τη στιγμή που μπαίνεις στη συζήτηση προσφέροντας κάτι πραγματικά καινούργιο, γνωρίζοντας ότι θα προκαλέσει τον κόσμο, δημιουργείς αντίδραση. Αν δεν υπάρξει καμία αντίδραση και όλοι απλώς πουν "είναι ωραίο”, τότε βρίσκεσαι σε πολύ επικίνδυνο έδαφος", καταλήγει.
Αυτές οι δηλώσεις είναι ότι πιο ελπιδοφόρο για την πορεία του σχεδιαστή στον ιστορικό γαλλικό οίκο. Εκτός από την… αλλεργική αντίδραση στην ήσυχη πολυτέλεια, που υπόσχεται ότι ο Anderson θα συνεχίσει να μας δίνει δυνατές, πρωτοπόρες εικόνες όπως έκανε όχι μόνο στην πρώτη του Couture συλλογή για τον Dior που αποθεώθηκε από κριτικούς και fashion bloggers του Instagram και του TikTok, αλλά και στη θητεία του στην Loewe και μέσα από το προσωπικό του brand το οποίο και συνεχίζει ακάθεκτος, παρά το φαινομενικά αδιανόητο workload που έχει να διαχειριστεί με συνολικά περίπου 18 κολεξιόν το χρόνο (για τα brands Dior, JW Anderson και τη συνεργασία του με την Uniqlo).
Μάλιστα, έχει ένα σχόλιο να κάνει για αυτό, το οποίο, όπως σημειώνει ο van den Broeke, το εκστομίζει με μία έκφραση εξάντλησης, υπονοώντας ότι έχει βαρεθεί να απαντάει σε αυτή την ερώτηση. "Λατρεύω τη δουλειά, ξέρεις. Δεν φοβάμαι τη δουλειά", λέει. "Πρέπει να περάσω από έναν ολόκληρο κύκλο για να βρω τον ρυθμό που ταιριάζει σωστά στο brand. Ο πρώτος χρόνος είναι πάντα ο πιο δύσκολος, γιατί τα κάνεις όλα για πρώτη φορά. Προσπαθείς να ισορροπήσεις ανάμεσα σε αυτό που χρειάζεται το brand τώρα και σε αυτό που θα χρειαστεί στο μέλλον. Είναι μια διαδικασία δοκιμών στην πορεία, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να διατηρήσεις και τον ήδη υπάρχοντα πελάτη. Προσπαθώ να επαναπροσδιορίσω τον σκοπό του Dior. Νομίζω ότι πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει η ραπτική μας σήμερα και προς τα πού κατευθύνεται στα επόμενα τρία χρόνια" και συνεχίζει, "Γιατί τον αγοράζεις; Τον αγοράζεις επειδή είναι ένας οίκος-κληρονομιά. Τον αγοράζεις ως brand πολυτελείας. Τον αγοράζεις για το storytelling της. Τον αγοράζεις για την απίστευτη ιστορία της. Όμως για να φτάσεις στον καταναλωτή, πρέπει να ξεκαθαρίσεις πού ακριβώς στέκεσαι μέσα σε αυτό το έλος των αμέτρητων brands".
Περί timing και δημιουργικότητας
Για όλα τα παραπάνω ο Anderson έχει μία φιλοσοφία. "Όταν δούλευα στην Prada, έβλεπα τα shows ως μια πρόταση, είτε την αποδέχεσαι είτε όχι. Η φιλοσοφία μου ήταν πάντα πως αν κάτι σου φαίνεται σωστό για τη στιγμή, τότε μάλλον ακολουθείς λάθος κατεύθυνση. Μπορεί να κάνεις αυτό που είναι επίκαιρο τώρα, όμως ο σκοπός ενός fashion show είναι τα ρούχα να φτάσουν στα καταστήματα έξι μήνες αργότερα. Αν λοιπόν σχεδιάζεις για το "τώρα”, παλιώνεις πιο γρήγορα.
Όπως λέω σε κάθε εσωτερική σύσκεψη, δεν μπορούμε να ικανοποιούμε τους πάντες · γιατί αν το κάναμε, τότε τι θα μας έκανε διαφορετικούς;" εξηγεί ο Anderson. "Αν κοιτάξει κανείς τις πέντε μεγαλύτερες μάρκες στον κόσμο, είναι τεράστιες. Είναι "mass” όχι ως προς το προϊόν, αλλά ως προς την οπτική τους πυκνότητα. Όλοι πιστεύουμε ότι μας ανήκουν. Είναι ένα ενδιαφέρον παράδοξο με το οποίο παλεύει σήμερα η πολυτέλεια".
Διαβάστε Επίσης
Τέλος, ο Jonathan Anderson παρατηρεί ότι ο κλάδος βρίσκεται σε φάση μεταμόρφωσης. "Αυτό είναι το πιο δύσκολο για τον πελάτη", λέει. "Είναι το πιο δύσκολο και για την εταιρεία και για τον σχεδιαστή. Πρέπει να παίρνεις ρίσκα, αλλά ταυτόχρονα να ισορροπείς το οικονομικό αποτέλεσμα. Πρέπει να φοράς δύο καπέλα. Να παίζεις τον καλό και τον κακό μπάτσο ταυτόχρονα", συνοψίζοντας σε αυτή τη φράση την τεταμένη περίοδο που διένυσε η βιομηχανία, τις γρήγορες καθαιρέσεις όταν οι συλλογές δεν αποδίδουν οικονομικά ή για άλλου τύπου ίντριγκες, όπως αυτές του Sabato και του Vitale, και τους αδίστακτους ρυθμούς με τους οποίους λειτουργεί η μόδα σήμερα.
Ο Jonathan Anderson, όμως, φαίνεται να έχει διεκδικήσει το προνόμιο του χρόνου, παρά τον όγκο δουλειάς που έχει να διαχειριστεί, πρωτίστως με το αυταπόδεικτο ταλέντο του, αλλά και με τη στάση του απέναντι στην εργασία αυτή καθαυτή. Αν εννοεί όσα είπε λίγο πριν σφίξει το χέρι του Teo van den Broeke και τον χαιρετήσει βιαστικά για να συνεχίσει να κάνει αυτό που αγαπά, τότε όχι μόνο ο Dior, αλλά η μόδα συνολικά, είναι σε πολύ καλά χέρια.
