Ο Νίκος Κοντομήτρος ξεχωρίζει, για τρίτη χρονιά, όσα είδε, δοκίμασε, άκουσε και ευχαριστήθηκε την εβδομάδα που μας πέρασε.
Σε μία καθημερινότητα που αναδομείται on repeat, υπάρχουν μερικά σταθερά ραντεβού. Παντός καιρού. Το ραντεβού μας με τον πολιτισμό, την τέχνη, τη γεύση, το design, την αισθητική. Τη συνάντηση με το #theaftertaste, το οποίο κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει τα καλύτερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη που δεν σταματά να (ανα)γεννάται μέσα από την ύπαρξη της.
Διαβάστε Επίσης
Είδαμε:
Το εικαστικό σύμπαν του Ακριθάκη. Μία γραμμή κύμα. Αυτή ήταν η απάντηση του Αλέξη Ακριθάκη στην κόρη του, Χλόη, όταν εκείνη αυθόρμητα τον ρώτησε τι βλέπει. Τρεις μόνο λέξεις, ενδεικτικές της οπτικής του, οι οποίες έμελλε αργότερα – σήμερα – να λειτουργήσουν ως πυρήνας δημιουργίας της πρώτης – και ιδιαίτερα μεγάλης - αναδρομικής έκθεσης αφιερωμένης στο έργο και την προσφορά του στην Ελλάδα.
Δεν είναι εύκολο να υπολογίσεις τον αριθμό των έργων που περιλαμβάνονται όσο συναντιέσαι μαζί τους σε μία από τις πιο εντυπωσιακές αίθουσες του Μουσείου Μπενάκη επί της Πειραιώς. Είναι σίγουρα μεγάλος. Όμως, αυτό δεν είναι εκείνο που παρατηρείς ή περιεργάζεσαι. Η εστίαση είναι διαφορετική, περισσότερο ουσιαστική. Όπως όσα ανακαλύπτεις για τον σπουδαίο Έλληνα καλλιτέχνη καθώς παρατηρείς τις δημιουργίες της πρώιμης, της ενήλικης και της ώριμης περιόδου του. Μέσα από εκείνες, μαθαίνεις. Την προσωπική του ιστορία, αλλά και αυτή της Ελλάδας, οι οποίες σε μερικές δεκαετίες τέμνονται με έναν τρόπο που μόνο ο ίδιος γνώριζε να αποτυπώνει.
Στα έργα του, εντοπίζεις όλα τα χαρακτηριστικά της "γλώσσας" του. Τη φουτουριστική του διάθεση, τα μοτίβα, τα σχήματα και τους συμβολισμούς, την ικανότητά του να τοποθετεί στον καμβά του από τα συναισθήματα και την αλήθειά του μέχρι επιμέρους αντικείμενα, τα οποία με τη σειρά τους προσθέτουν όγκο – αλλά όχι ένταση. Η σειρά παρουσίασής τους είναι χρονολογική, σαν ένα αόρατο νήμα που σε ταξιδεύει από δεκαετία σε δεκαετία, από εποχή σε εποχή, από αλλαγή σε αλλαγή, από τη θάλασσά του στη δική σου. Ίσως έτσι να δικαιολογείται στο μυαλό μου και ο τίτλος της έκθεσης, την οποία συνυπογράφει η κόρη του, Χλόη Ακριθάκη. Η συμβολή του Αλέξιου Παπαζαχαρία είναι σημαντική.
Από τις πρώτες ψυχεδελικές εικόνες του Αλέξη Ακριθάκη που αποτυπώνουν το πνεύμα της δεκαετίας του ’60, την εμβληματική "βαλίτσα" του '70, τις κατασκευές με λαμπάκια που αποδομούν τη ζωγραφική σε υλικά, ατμόσφαιρες και προθέσεις, τα εξπρεσιονιστικά τοπία και τα διεισδυτικά πορτρέτα έως τα σπαρακτικά τελευταία του έργα με τους τρελούς και τους τρόφιμους του "Δρομοκαϊτείου", η έκθεση "Αλέξης Ακριθάκης, Μια γραμμή κύμα", επίσημη πρώτη της συνεργασίας του μουσείου με τη ROLEX, φωτίζει την ευαισθησία ενός πολυσύνθετου καλλιτέχνη, αλλά και μια πλευρά της δημιουργικότητας του που μέχρι σήμερα παρέμενε άγνωστη. Ή για την ακρίβεια μέχρι τη στιγμή που θα επισκεφτείς το Μουσείο Μπενάκη.
Δοκιμάσαμε:
Τη γεύση της by the sea υψηλής αισθητικής. Έχει μία γοητεία το να επιστρέφεις εκεί όπου θυμάσαι ότι είχες περάσει καλά. Ειδικά, όταν έχει μεσολαβήσει ένα σημαντικό – περίπου δεκαοκτώ μήνες – διάστημα από την τελευταία φορά. Αισθάνεσαι ότι κινείσαι σε έναν χώρο γνώριμο που ανυπομονείς να δεις την εξέλιξή του. Τις βελτιώσεις, τις αλλαγές, τα νέα στοιχεία γοητείας, τις πολύτιμες σταθερές. Κάπως έτσι ένιωσα πριν από μερικές ημέρες όταν – βράδυ Παρασκευής – βρέθηκα στο Bungalow 7, σε ένα από τα πιο γλυκά σημεία της Αθηναϊκής Ριβιέρας.
Η εμπειρία στο up-tempo εστιατόριο του Ομίλου Παπαθεοχάρη, εντός των θρυλικών Αστεριών, ξεκινά από τη στιγμή που προσεγγίζεις την επιβλητική του πόρτα. Η μουσική δυναμώνει την έντασή της όσο πλησιάζεις, ευτυχώς στο σωστό επίπεδο. Έχω φτάσει με μικρή καθυστέρηση, κάτι που με οδηγεί στο να περπατήσω προς το τραπέζι μου λίγο πιο γρήγορα από το συνηθισμένο. Δεν επιταχύνω. Άλλωστε, η φύση του Bungalow 7 είναι περισσότερο playful και χαλαρή, παρά βιαστική. Κάνω μία στάση στο επιβλητικό μαρμάρινο μπαρ – ένα από τα πιο εντυπωσιακά που έχω δει, στα αυστηρά επιλεγμένα design objects και έργα τέχνης, στα σημεία όπου το μάρμαρο συνομιλεί με το ξύλο σε elegant sexy ρυθμό και ζηλευτή αρμονία.
Σαν να βρίσκεσαι σε ένα πραγματικό bungalow, ζεστό με την έννοια της οικειότητας, θερινό – σχεδόν τροπικό – ως προς το ambience του. Η refined τραπεζαρία του, το avant-garde σημείο με τους καναπέδες – κρεβάτια, αλλά και τα coffee-table books συνηγορούν. Οι καθαρές αρχιτεκτονικές του γραμμές με ηρεμούν. Όπως ο ήχος της θάλασσας, η οποία απέχει μόλις μερικά βήματα από τη ροτόντα μου. Έφτασα.
Ξεκίνησα με ένα ποτήρι Μαλαγουζιά – στη λίστα θα βρεις εξαιρετικές επιλογές από τον εγχώριο και διεθνή αμπελώνα, αλλά και ενδιαφέροντα signature cocktails. Είχα ανάγκη να χαλαρώσω εκείνη την ημέρα και για μένα το ξηρό λευκό είναι το comfort zone μου. Το ζεστό ψωμί καταφτάνει πρώτο στο τραπέζι ζεστό και τραγανιστό, ενώ ακολουθούν μερικά salty edamame για να συνοδεύσουν τα πρώτα μας ποτά και το chit-chatting στο οποίο έχουμε ήδη επιδοθεί. Από τα πρώτα, το καλοδουλεμένο τακάκι τόνου "κρύβει" μία τόσο ταιριαστή έκπληξη από τηγανητό κρεμμύδι και jalapeno dressing. Το απολαμβάνω εναλλάξ με το μοσχαρίσιο carpaccio στο οποίο η τρούφα και το φουντούκι συνυπάρχουν ισορροπημένα κι επιτυχημένα.
Ανάμεσα στα πρώτα και τα κυρίως, μεσολαβούν τα tacos γαρίδας – υπάρχει πάντα χώρος για αυτήν, όπως και για την bacon mayo που περιχύνεται απλόχερα πάνω τους. Από τα main dishes, επιλέξαμε μία ταλιάτα black angus, σωστά ψημένης και με τη συνοδεία σχεδόν εθιστικών τηγανητών πατατών, λεπτοκομμένων και σωστά ετοιμασμένων. Ακολούθησε ένα σχεδόν σπιτικό κοτόπουλο με σάλτσα μυρωδικών και το προσωπικό μου highlight του ορθά δομημένου βραδινού μενού: τα ριγκατόνι. Ο πουρές κολοκύθας απλώνεται ανάμεσά τους όσο το λιωμένο πεκορίνο και η κρέμα κατσικίσιου τυριού συνθέτουν μία comfort γευστική ανάμνηση. Ο chef Ντίνος Φωτεινάκης έχει κάνει εξαιρετική δουλειά εδώ.
Κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται και στα sushi rolls. Έχουν το σωστό σχήμα και μέγεθος – δεν ταλαιπωρούνται και λίγο σε μερικές διευθύνσεις εντός κι εκτός Αττικής-, αναγνωρίζοντας σε κάθε tidbit τις πρώτες ύλες που εσωκλείονται στον πυρήνα τους. Φινάλε με απαλή lime montee με yuzu cremeux για την απαραίτητη δροσιστική εσάνς στον ουρανίσκο και την υπόσχεση μόλις ο καιρός βελτιωθεί να τα πούμε ξανά στον εξωτερικό χώρο. Au revoir!
Ξεχωρίσαμε:
Τη νέα εικόνα των κλασικών Planet Ocean. Δεν χρειάστηκε να ρωτήσω σε ποιο ακριβώς σημείο των Αστεριών Γλυφάδας λάμβανε χώρα η privé εκδήλωση της OMEGA. Το βαθύ, υποβλητικό μπλε – χαρακτηριστικό της συλλογής Planet Ocean – ήταν ορατό από την είσοδο του parking. Το εσωτερικό του Domus Hall I είχε μεταμορφωθεί σε έναν ωκεανό τέχνης και υψηλής ωρολογοποιίας. Κεντρικό σημείο της βραδιάς αποτέλεσε η παρουσίαση της διαδραστικής εγκατάστασης "Medusa Futurist", έργο του καλλιτέχνη Γιάννη Κρανιδιώτη και παραγωγού Ηλία Χατζηχριστοδούλου, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Ψηφιακών Τεχνών της Ελλάδας (ADAF). Γύρω μου παντού υπερμεγέθεις μέδουσες να φωτίζονται διακριτικά στον ήχο μίας εμβυθιστικής μουσικής.
Μέσα σε αυτόν τον διαφορετικό μικρόκοσμο της Μέδουσας, τα ρολόγια Planet Ocean, παρόντα σε συγκεκριμένο σημείο του χώρου, εξέφρασαν το πάθος της OMEGA για την εξερεύνηση, ενσωματώνοντας τόσο το καταδυτικό DNA της μάρκας όσο και την αέναη διάθεση ανακάλυψης νέων σημείων στον παγκόσμιο χάρτη. Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν πελάτες της μάρκας, θαυμαστές της τέχνης, εκπρόσωποι των Μέσων, όπως η Μαρίνα Βερνίκου, ο Φίλιππος Τσαγκρίδης, η Μέμα Σιμονετάτου, η Άννα Μαυρίδη, η πρωταθλήτρια συγχρονισμένης κολύμβησης Σοφία Μαλκογιώργου, ο κολυμβητής της εθνικής ολυμπιακής ομάδας 2024 και πανευρωπαϊκός πρωταθλητής Δημήτρης Μάρκος – κι εγώ. Η ξεχωριστή βραδιά έφερε την υπογραφή του πάντα creative Foam Agency.
