Τότε και τώρα. Μια αναπόφευκτη σύγκριση και ένα αισιόδοξο συμπέρασμα.
Το κείμενο αυτό σηματοδοτεί την επιστροφή μου στα περιοδικά με έναν πιο σταθερό ρόλο μετά από 10+ χρόνια. Όλο αυτό τον καιρό η απασχόλησή μου στα digital media ήταν απόλυτα συντονισμένη με τα "αδερφάκια" έντυπα μέσα, όπως και να το κάνεις, όμως, τώρα είναι αλλιώς.
Σε αυτή τη (δω-)δεκαετία οι εξελίξεις υπήρξαν μέχρι και κοσμογονικές. Μιλάμε για τα χρόνια του #MeToo, του cancel culture, της πανδημίας και του TikTok. Η εποχή της ωραιοποίησης (βλ. φίλτρα) αλλά και της συμπερίληψης. Η δεκαετία των memes και της πολιτικής ορθότητας, των mega/micro/nano influencers και του metaverse. Δεν τα λες και λίγα όλα αυτά.
Παρατηρώ τον εαυτό μου τότε και τώρα σε ένα meeting πριν από την έκδοση ενός μηνιαίου γυναικείου περιοδικού. Πόσες διαφορές στις συζητήσεις μας γύρω από το τραπέζι της συνάντησης!
Άφησα βινιέτες και βρίσκω hashtags.
Άφησα skinny μοντέλα και βρίσκω συμπερίληψη.
Άφησα προκαταλήψεις και βρίσκω αποδοχή.
Άφησα σιωπή και βρίσκω #MeToo.
Άφησα κλισέ ρόλους και βρίσκω αποκαθήλωση στερεοτύπων.
Άφησα εξώφυλλα με συγκεκριμένους σωματότυπους και βρίσκω body positivity.
Βρίσκω στις σελίδες να πρωταγωνιστούν άνθρωποι κάθε ηλικίας, χρώματος και φύλου. Βρίσκω τους προβολείς να πέφτουν όχι μόνο στα αναμενόμενα πρόσωπα, αλλά και σε ήρωες της καθημερινότητας, όπως οι
πυροσβέστες, οι νοσηλευτές, οι εθελοντές.
Βρίσκω κυρίαρχες τάσεις της μόδας να είναι η βιωσιμότητα, το recycling, η διαφανής αλυσίδα παραγωγής, το μειωμένο περιβαλλοντικό αποτύπωμα.
Ναι, η σύγκριση του κόσμου των γυναικείων περιοδικών το 2010 με το τώρα ήταν αναπόφευκτη στο μυαλό μου. Ο απολογισμός όμως βγάζει σαφώς και με διαφορά νικητή το τώρα. Έχοντας παραθέσει επιχειρήματα όπως τα παραπάνω, επιλέγω συνειδητά να κλείσω το κείμενο αυτό μεταδίδοντάς σας ένα μήνυμα αισιοδοξίας. Όσο πιο πολλοί συμφωνήσετε μαζί μου, τόσο καλύτερα για όλους μας.
