Είδαμε το Dodo στο Παρίσι και θέλουμε να δώσουμε στον Άγγελο Παπαδημητρίου μία τιμητική πλακέτα για τη συνολική προσφορά του στις τέχνες.
Έχω δει όλες τις ταινίες του Πάνου Κούτρα και τρέφω μια ιδιαίτερη αγάπη για το σινεμά που κάνει και που με έθρεψε (ήμουνα νιος και σαραντάρισα), ανάμεσα στους άλλους πολλούς λόγους για έναν ακόμα, κάπως παράδοξο, τυχαίο και ρομαντικό, το ότι πολλοί, κατά λάθος, με αποκαλούν με το δικό του ονοματεπώνυμο, λόγω παρήχησης. Το Dodo, το νέο του φιλμ που βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 10 Νοεμβρίου, δεν το είδα στην επίσημη πρεμιέρα του στις 31 Οκτωβρίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση αλλά πολύ νωρίτερα, κάπου στα μέσα του Αυγούστου, στη Salle 7 του παρισινού Gaumont Convention, κατά τη διάρκεια της προβολής της ταινίας στη Γαλλία.
Εν αρχή ην το ντόντο
Το story; Κλασικό κι αγαπημένο πανοκουτρικό. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν με το ντόντο, ένα πολύχρωμο, καλόκαρδο, αγαθό πουλί, που όσο υπήρχε δεν ένιωθε γρι τον φόβο μέσα του - εξαφανίστηκε τον 19ο αιώνα, μετά από τον κατασφαγιασμό του από τον άνθρωπο. Στα παραμύθια, όμως, όπως και στο φιλμ του Πάνου Κούτρα φαίνεται ότι ζει ακόμα, καθώς κάνει την εμφάνισή του ως από μηχανής ζωόμορφη θεότητα, στην οικία ενός ζεύγους πλούσιων αστών, που ο κόσμος το έχει τούμπανο ότι έχουν ξοφλήσει οικονομικά αλλά αυτοί συνεχίζουν να το κρατούν κρυφό καμάρι, κατά τη διάρκεια των ετοιμασιών για τον γάμο της μοναχοκόρης τους.
Δείτε περισσότερα στο esquire.com.gr
