Η Ελένη Στασινοπούλου (και η μαμά της) ανακάλυψαν ένα όφελος του Facebook που ίσως δεν έχεις σκεφτεί.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ την προσφορά του Facebook σε ανθρώπους κάποιας συγκεκριμένης ηλικίας και πάνω; Μια –ευτυχώς– σύντομη περιπέτεια υγείας της μητέρας μου με έκανε να συνειδητοποιήσω εκ νέου τις θετικές επιπτώσεις της ύπαρξης των social media στη ζωή ανθρώπων που ανήκουν σε παλιότερες γενιές.
Από τις πιο προχωρημένες ομολογουμένως χρήστριες, η δική μου μαμά χρησιμοποίησε την πείρα της για να διευκολύνει αφάνταστα τη ζωή της μέσα στο νοσοκομείο. Έκανε με ευχέρεια βιντεοκλήσεις από την απομονωμένη πτέρυγα κορονοϊού διατηρώντας επαφή με όλους μας. "Κοίτα, μου έβγαλαν το οξυγόνο σήμερα" περηφανεύτηκε μια μέρα αλλά και "Δείτε, έχει χαλάσει ο μοχλός σε αυτό το κρεβάτι!" παραπονιόταν real time για τις ελλείψεις, με τις οποίες υπέφερε – αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Της έστελνα εγώ links με podcasts που ήξερα ότι θα την ενδιαφέρουν καθώς και νοσταλγικά YouTube αποσπάσματα εκπομπών με αγαπημένα τραγούδια, ώστε να περάσει η ώρα της πιο ευχάριστα στην απομόνωση.
Η δραστηριότητά της στα social media ήταν το "υγειόμετρο" που είχα επινοήσει για να κάνω τις δικές μου διαγνώσεις: Πετούσα ερωτήσεις και περίμενα αντιδράσεις. Ήταν ενήμερη για την τελευταία εξέλιξη στην Ουκρανία/είχε δει το νέο κούρεμα της σταρ; Άρα, ήταν καλά! Δεν είχε ιδέα για το καινούριο σκάνδαλο για το οποίο μιλούσαν όλοι; Δεν ήταν σε καλή μέρα.
Ήθελα να δω το πράσινο σηματάκι δίπλα στο όνομά της που θα μαρτυρούσε ότι ήταν ενεργή στο Facebook. Θα ήταν ένα ολοφάνερο σημάδι καλής κλινικής εικόνας για μένα! Την ενθάρρυνα συχνά. "Μα μπες λίγο να δεις τι γίνεται στον κόσμο". Μόνο εκείνη η φίλη της που έβαζε συνέχεια τα φθινοπωρινά της μπάνια και τις βόλτες στον αγαπημένο τους Κορινθιακό να μην ποστάριζε συνέχεια και μου την έκανε να πάθει FOMO... Αλλά γιατί όχι; Μήπως και όλα αυτά τα θαλασσινά τοπία της παιδικής κολλητής της δε θα αποτελούσαν μια πηγή έμπνευσης για την πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας να σηκωθεί μια ώρα αρχύτερα; Μήπως όλη αυτή η γεύση από τον έξω κόσμο δε θα ήταν το καλύτερο κίνητρο για την ταχεία της ανάρρωση;
Πέρασαν οι μέρες. Έλαβα ένα μήνυμα από ένα παιχνίδι λέξεων που συνηθίζω να παίζω: "Η τάδε (όνομα μαμάς) είναι επιτέλους και πάλι online. Παίξε μαζί της". Βαλτό ήταν; Ομολογώ ότι ποτέ δεν έχω νιώσει πιο χαρούμενη λόγω ενός notification!
Η πρώην ασθενής επανήλθε στην κανονικότητα των posts, των comments και των λοιπών reactions. Το παρατηρούσα και χαιρόμουν. Το ίδιο και οι φίλοι μου, που υποδέχονταν και πάλι τα likes της. Στο μεταξύ, συνέχιζα να διαπιστώνω το θετικό του πράγματος. Όλες οι παλιές φίλες, διασκορπισμένες σε διάφορα μέρη, λιγότερο ή περισσότερο ευκίνητες, επικοινωνούσαν συνεχώς μέσω της κοινωνικής πλατφόρμας που συνήθως καταριέται το σύμπαν όλο! Έτσι ακριβώς όπως παλιά συναντιόνταν για να παίξουν χαρτιά ή πήγαιναν επισκέψεις με τις πάστες στο χέρι ή στην επαρχία έβγαζαν τις καρέκλες στο πεζοδρόμιο μαζί με το πλεκτό για να τα πουν.
Μπορεί να του καταλογίζουμε πολλά, αλλά κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει ότι το Facebook είναι ένα αντίδοτο νέας γενιάς στη μοναξιά που κάποια στιγμή επισκέπτεται τη ζωή μεγάλων ανθρώπων.
Το μόνο κακό είναι ότι όλη αυτή η ασταμάτητη κοινωνικότητα σε περιπτώσεις σαν της μαμάς μου, που λειτουργούσε πάντα σαν γενικός ληξίαρχος της οικογένειας (εκτοξεύοντας αδιάκοπα ευχές στους πάντες), συνεπάγεται και συνεχείς υπενθυμίσεις προς εμένα: "Αύριο μην ξεχάσεις να γράψεις στον "τοίχο” του θείου τάδε χρόνια πολλά!". Αλλά είμαι διατεθειμένη να το υποστώ...
