Στο Publisher's Note του τεύχους Ιουλίου, η εκδότρια της Madame Figaro, Ελένη Στασινοπούλου, γράφει για το... group (nostalgia) therapy, που λειτουργεί σαν οξυγόνο.
Μου έτυχε πρόσφατα, για ακόμη μία φορά, εκεί που ήμασταν μαζεμένοι πολλοί GenXers –αυτή η δόλια γενιά μου, που συχνά παραλείπεται λες και δεν υπάρχει, ανάμεσα στους baby boomers και τους millennials– να μας κυριεύσει μια μανία αναπόλησης. Μοιραζόμασταν αλυσιδωτά αναμνήσεις, γνώριμες εικόνες, σαν να τραβάει κάποιος μια κουρτίνα και να βλέπουμε όλοι την ίδια σκηνή.
"Θυμάσαι τότε που πηγαίναμε διακοπές και χωνόμασταν στα επαρχιακά πρακτορεία Τύπου για να βρούμε παλιά τεύχη Αστερίξ;". "Θυμάσαι τότε που αναποδογυρίζαμε το σαμπουάν με τις ώρες και χαζεύαμε τις μπουρμπουλήθρες;". "Θυμάσαι που στον Αστέρα είχε πλαστικές καρέκλες;". "Που τραγουδούσαμε στο σχολικό "Tρέξε τρέξε, οδηγέ”;".
"Ή τότε που ρίχναμε στα μουγκά πασιέντζες τα μεσημέρια για να μην ταράξουμε τη σιέστα των μεγάλων;". Εννοώντας, κυρίως, "Θυμάσαι τότε που είχαμε χρόνο. Και χώρο στο μυαλό".
Διαβάστε Επίσης
Καμιά φορά αυτή η αυθόρμητη ομαδική νοσταλγία έχει και θεματικό χαρακτήρα. Μπορεί να αφορά παλιές διαφημίσεις, μουσική, τηλεοπτικές σειρές από τότε που η τηλεόραση είχε δύο κανάλια (και τα λέγαμε όλα "σίριαλ"). Ό,τι κι αν θυμηθούμε, όμως, στο τέλος γελάμε, ευτυχούμε, νιώθουμε λίγο πιο ανάλαφροι πάνω στη Γη. Κατέληξα, λοιπόν, πως αυτή η συνήθεια –το να πιάνουμε μια παλιά κουβέντα και να ξεδιπλώνεται σιγά σιγά όλο το σκηνικό των παιδικών και των εφηβικών μας χρόνων– έχει κάτι το σχεδόν θεραπευτικό. Και, όπως φαίνεται, δεν είναι ιδέα μου.
Στο Psychology Today η Jean Kim μιλά για την Gen X, εμάς δηλαδή που γεννηθήκαμε ανάμεσα στο 1965 και το 1980, και πως ζούμε τη μέση ηλικία με μια τάση νοσταλγίας και αναζήτησης. Εξηγεί πως, συχνά ξεχασμένοι ανάμεσα σε δύο πιο "διάσημες" γενιές, νιώθουμε ότι δεν αναγνωρίστηκε ποτέ πραγματικά η συμβολή μας. Η πανδημία, λέει, μας ταρακούνησε – μας έβαλε σε φάση ενδοσκόπησης και η αναπόληση έγινε μια μορφή άμυνας. Γυρίζουμε πίσω σε σειρές, μουσικές, σκηνές της παιδικής ηλικίας όχι απλώς από νοσταλγία, αλλά και για να κρατηθούμε. Να κάνουμε λίγο πιο υποφερτό το παρόν.
Κάπως έτσι εξηγείται κι αυτό το μικρό "group therapy" που παθαίνουμε κατά καιρούς. Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, για λίγο ανασαίνουμε πιο βαθιά. Πώς λέμε "ό,τι θυμάσαι χαίρεσαι".
