"Η μεγαλύτερη μου τύχη είναι οι άνθρωποι που έχουν βρεθεί στο δρόμο μου"
Έχω γράψει πολλές φορές ότι μπορεί να μην κέρδισα ποτέ το λαχείο, ούτε σε κάποιο άλλο τυχερό παιχνίδι, όμως η μεγαλύτερη μου τύχη είναι οι άνθρωποι που έχουν βρεθεί στο δρόμο μου. Ένα από τα πολλά καλά του να μεγαλώνει κανείς είναι ακριβώς αυτές οι συνειδητοποιήσεις που έχουν να κάνουν με τους ανθρώπους γύρω του. Λες και κάθε ρυτίδα αντιστοιχεί σε κάποια αποχώρηση, λες και κάθε λευκή τρίχα αντιστοιχεί σε κάποιο μάθημα που πρέπει να εμπεδώσεις πριν περάσεις στο επόμενο level συναισθηματικής ωρίμανσης.
Έτσι, συνάντησα στον δρόμο μου ανθρώπους που με αγάπησαν βαθιά και ουσιαστικά και δεν σκέφτηκαν ποτέ να εκμεταλλευτούν τα νιάτα μου και τον αυθορμητισμό μου. Ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν επαγγελματικά όταν ακόμη η αυτοπεποίθηση δεν ήταν από τα δυνατά μου χαρτιά. Ανθρώπους που με πλήγωσαν πολύ και που τώρα πια βλέπω ότι, ακόμη και αυτή τους η συμπεριφορά, με πήγε πολλά βήματα μπροστά.
Τους ευχαριστώ όλους για παρότι μπορεί να μην αποτελούν πια κομμάτι της καθημερινότητάς μου σίγουρα όμως αποτελούν κομμάτι αυτού που είμαι τώρα.
Τέτοιου είδους απολογισμούς κάνω τον τελευταίο καιρό που ενέχουν επαναπροσδιορισμούς και επανατοποθετήσεις. Γράφω απώλειες και κέρδη και μπορεί να νιώθω πιο κουρασμένη από ποτέ αλλά και πιο καλά από ποτέ. Τι σημαίνει άραγε καλά; Καλά είμαι όταν λέω την άποψή μου χωρίς να ανησυχώ τι θα σκεφτούν οι άλλοι. Καλά είμαι όταν δεν φοβάμαι την αυριανή μέρα. Καλά είμαι όταν γεννάω μια καινούργια ιδέα που δίνει πνοή ζωής. Καλά είμαι όταν είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου και με τους άλλους που μπορούν. Tough love, το λένε οι Αμερικάνοι. Σε αγαπώ για αυτό σου λέω σκληρές αλήθειες.
Για όλες αυτές τις σκληρές αλήθειες, υπάρχουν η Εύη, η Γιολάντα, η Μαρία, η Μάνια, ο Νίκος, ο Γιάννης που μπορεί να μην είμαστε φίλοι από τα παιδικά μας χρόνια, να μην χορέψαμε το πρώτο μας μπλουζ μαζί ή να μην μοιραστήκαμε τους εφηβικούς μας έρωτες αλλά νιώθω ότι μοιραζόμαστε κάτι μεγαλειώδες τώρα πια: μια ωριμότητα τόσο βαθιά και τόσο ουσιαστική που δε χρειάζεται καθημερινές υπενθυμίσεις ή ποσταρίσματα στο Instagram από τις πιο προσωπικές μας στιγμές. Είναι αυτό που λέμε μεταξύ μας: ξέρω ότι είσαι εκεί, ακόμη κι αν δεν σε ακούω κάθε μέρα. Ίσως να μην το έχω καν ανάγκη.
Αυτό που ξέρω με βεβαιότητα είναι ότι κάθε φορά που βρισκόμαστε ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός για να τα πούμε όλα. Ξέρω ότι αυτό που έχουμε θα το γευόμαστε για πολλά πολλά χρόνια και, κάτι μου λέει, ότι θα γίνεται συνεχώς ομορφότερο. Τι περισσότερο, άραγε, μπορεί να ευχηθεί κανείς για να πει ότι ζει καλά; "Μια λάμψη είναι ο άνθρωπος κι αν είδες, είδες", έγραψε ο Ελύτης. Κι εγώ είδα...
