Όταν
πέσει η σύνδεση στο
internet, μήπως σε πιάνει ξαφνικά φοβία κοινωνικού αποκλεισμού;


Μού πήρε πέντε ώρες για να γράψω την πρόταση που διαβάζεις αυτήν τη στιγμή. Πέντε ώρες. Για να ανοίξω ένα αρχείο κειμένου και να γράψω 15 λέξεις (μισό tweet δηλαδή), προσπαθώντας να αναμετρηθώ με το κοροϊδευτικό αναβόσβημα του κέρσορα στην λευκή οθόνη. Πέντε ώρες στις οποίες άνοιγα το ένα παράθυρο μετά το άλλο και τις καρτέλες στον υπολογιστή, μπαίνοντας από το office στο youtube, από το facebook στο twitter, από το google στο meteo.gr, για να δω τι καιρό θα κάνει την ώρα που θα τελειώσω αυτό το κείμενο, να ξέρω πώς θα ντυθώ όταν θα βγω. Αν καταφέρω να τελειώσω μια ώρα που θα είναι λογική για έξοδο. Που δεν το βλέπω.


Είχαν περάσει μόλις δέκα ώρες από τη στιγμή που έκλεισα τον υπολογιστή (6 ώρες ύπνο και 4 ώρες άλλες δουλειές) μέχρι να τον ξανανοίξω. Δέκα ώρες, στις οποίες έφτασαν στο email μου καμιά τριανταριά μηνύματα - τα έβλεπα από το κινητό μου να συσσωρεύονται και με έλουζε κρύος ιδρώτας. Με το πού τέλειωσα τις άλλες υποχρεώσεις και κάθισα να γράψω το κείμενο, άνοιξα πρώτα το mailbox, κι άρχισα να το καθαρίζω - απάντησα, πέταξα στα σκουπίδια, αρχειοθέτησα γι' αργότερα. Ένα από τα μηνύματα έλεγε "there are updates for you in Linkedin". Λες και μπορεί να υπάρχει πραγματικά κάτι σημαντικό ή επείγον σ' αυτό το networking site για επαγγελματίες, που δεν χρησιμοποιεί κανείς στην πραγματικότητα. Παρ' όλα αυτά μπήκα. Για να διαπιστώσω πράγματι ότι δεν συνέβη τίποτε, καμία από τις επαγγελματικές μου διασυνδέσεις δεν είχε αλλάξει επαγγελματική κατάσταση, κανείς δεν βρήκε δουλειά από εκεί.


Συστηματική «ενημέρωση»

Στο μεταξύ, ο χρόνος έτρεχε. Η προθεσμία να παραδώσω το κείμενο πέρασε κι εγώ ακόμη πηδούσα από site σε site κι από social network σε social network, προσπαθώντας με ψυχαναγκαστική εμμονή να προλάβω να ευχηθώ "Χρόνια πολλά" σε όσους γνωστούς ή αγνώστους είχαν γενέθλια στο facebook και να συνεχίσω απερίσπαστος τη δουλειά μου.


Ξαφνικά, μού ήρθε στο μυαλό ο Τζόναθαν Φράνζεν - αυτός που πολλοί θεωρούν ως τον σημαντικότερο σύγχρονο Αμερικανό συγγραφέα, έναν δηλαδή από τους πολλούς που παλεύουν να γράψουν το "great Αmerican novel". Το Freedom, το περσινό του βιβλίο, θεωρείται ό,τι πλησιέστερο σ' αυτό το Ιερό Δισκοπότηρο των αμερικανικών γραμμάτων. Δεν το έχω διαβάσει. Κείτεται εδώ και μήνες στο κομοδίνο μου, ενώ εγώ είμαι με το ένα μάτι στην οθόνη της τηλεόρασης και με το άλλο στο tablet, χαζεύοντας τα status updates των "φίλων μου", μην τύχει και χάσω το επόμενο "is now single", "check in El. Venizelos ", "it's complicated". Μπορεί να μην έχω διαβάσει το βιβλίο του, διάβασα όμως μια συνέντευξή του, στην οποία εξηγούσε πώς γράφει: έχει νοικιάσει ένα διαμέρισμα, με ένα γραφείο, στο οποίο δεν έχει τηλεόραση, τηλέφωνο, τίποτε. Έχει μόνο ένα laptop, στο οποίο έχει βάλει με κόλλα το κλιπ για την σύνδεση στο ίντερνετ, έχει κόψει το καλώδιο, αφήνοντας μέσα το κλιπ, ώστε να μην μπορεί να το αντικαταστήσει, να μην έχει δηλαδή τρόπο να μπει στο δίκτυο από το εργαλείο της δουλειάς του - είναι ο μοναδικός τρόπος να δουλέψει απερίσπαστος.


Δεν λέω ότι μπορώ να συγκριθώ σε οποιοδήποτε επίπεδο με έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς της εποχής μας, αλλά ίσως θα έπρεπε να ακολουθήσω το παράδειγμά του, αν θέλω να γράψω ποτέ αυτό το κείμενο. Αντ' αυτού, μπαίνω στο google και ψάχνω την συνέντευξη, να δω αν τη θυμάμαι καλά. Εντάξει, καλά τη θυμάμαι. Μπορώ να γράψω. Αλλά πρώτα να δω αν η φίλη που της ευχήθηκα για τα γενέθλιά της έκανε "like" στο post μου και αν απάντησε τίποτε. Όχι ακόμη.... Θα είναι έξω. Πού να είναι; Με ποιον; Αφού είχαμε πει ότι θα βγούμε το βράδυ. Δεν πιστεύω να με «γράψει».


Αυτό που έχω είναι πάθηση. Όχι διαγνωσμένη, δεν έχει μπει ακόμη στα βιβλία ψυχολογίας, στα λεξικά των σύγχρονων νευρώσεων - προς το παρόν, το έχουν ήδη ανακαλύψει τα περιοδικά. Το ονόμασαν FOMO, δηλαδή Fear of Missing Out. Αυτό το αίσθημα αγωνίας ότι τη στιγμή που είσαι κάπου και κάνεις κάτι, το μυαλό σου βρίσκεται κάπου αλλού, όπου θα μπορούσες να βρίσκεσαι και να κάνεις κάτι άλλο. Μέχρι πρότινος, αυτό είναι κάτι που ένιωθαν οι άνθρωποι στις πραγματικές μητροπόλεις του κόσμου: στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στο Σίδνεϊ, στην Νέα Υόρκη - κυρίως στην Νέα Υόρκη. Εκεί δηλαδή όπου, ανά πάσα στιγμή, υπάρχει μια παράσταση, μια έκθεση, μια συναυλία, ένα πάρτι, μια γιορτή δρόμου, πράγματα που συμβαίνουν ταυτόχρονα και που μπορεί να κάνουν έναν τουρίστα να ξετρελαθεί κι έναν μόνιμο κάτοικο να γελάει, έχοντας συνηθίσει. Μέχρι πρότινος, αυτό το σύνδρομο προσέβαλε ανθρώπους μανιακούς με την ενημέρωση, mediajunkies, εκείνους που κυκλοφορούν με τους οδηγούς πόλης στο χέρι, σημειώνοντας με χρωματιστούς μαρκαδόρους τις ταινίες, τις παραστάσεις, τις συναυλίες που θέλουν να δουν. Ήταν η εποχή πριν από τα "events" στο Facebook, πριν αρχίσει η πληροφορία να σε βρίσκει παντού, πριν αρχίσουν οι φίλοι σου να σε ενημερώνουν στο foursquare πού βρίσκονται ανά πάσα στιγμή. Ξαναμπαίνω στο facebook, να δω πού βρίσκεται η φίλη που έχει γενέθλια. Βρίσκομαι να ξοδεύω μισή ώρα απαντώντας αν θα παρευρεθώ ή όχι σε διάφορα events.

Διάβασε τη συνέχεια στη σελίδα 2

Ιούλιος 2018

>