Με ευγένεια, ήθος και σαφή καλλιτεχνική ταυτότητα, ο χαρισματικός ηθοποιός επιβεβαιώνει με κάθε νέα του ερμηνεία, τόσο επί σκηνής όσο και στην οθόνη, την πίστη μας στο ταλέντο.
Το αγόρι που μετρούσε τα άστρα, δηλαδή, ο Νικόλας Παπαγιάννης, αντί να κυνηγάει την μπάλα έζησε τα παιδικά του χρόνια στον Βύρωνα, αλλά το κέντρο της Αθήνας ήταν και είναι πάντα το σημείο αναφοράς του. Μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου η τέχνη ήταν παντού, μιας και ο πατέρας του είναι ο ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου Δημήτρης Παπαγιάννης. Σπούδασε και ο ίδιος στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ είναι πτυχιούχος αρμονίας με σπουδές κλασικής μουσικής στο Ωδείο Αθηνών.
Στην εικοσαετή του πορεία έχει ερμηνεύσει σημαντικούς ρόλους και συνεργαστεί με σπουδαίους σκηνοθέτες, ενώ σύντομα θα ενσαρκώσει τον Ελευθέριο Βενιζέλο στη μεγάλη παραγωγή της ΕΡΤ Ελευθέριος Βενιζέλος: Η ζωή ενός ηγέτη. Αυτή τη σεζόν πρωταγωνιστεί στο έργο του Sharr White Το ακρωτήρι σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, που μετά από μια επιτυχημένη πορεία στην Αθήνα παρουσιάζεται στο Radio City Theatre στη Θεσσαλονίκη.
Διαβάστε Επίσης
Αν έπρεπε να περιγράψεις στον γιο σου, που είναι 5 ετών, πώς ήσουν εσύ στην ίδια ηλικία, τι θα έλεγες;
Πριν από λίγες μέρες προσπάθησα για κάποιον λόγο να ανακαλέσω τον εαυτό μου ως παιδί, αλλά τον θυμάμαι αποσπασματικά και ξεκινάω να έχω καθαρές μνήμες από μεγαλύτερη ηλικία. Αυτό που θυμάμαι, πάντως, είναι ότι ανέκαθεν είχα μια σχέση με πράγματα που δεν απασχολούσαν πολύ τους συνομηλίκους μου. Είχα, για παράδειγμα, την ανάγκη να έχω μια επαφή με την τέχνη, ακόμη και αν δεν μπορούσα να την εξηγήσω ακριβώς. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι έπαιζα χάντμπολ και μας μιλούσε ο προπονητής και εγώ κοιτούσα τα άστρα. Όταν με ρώτησε "Τι έχεις να πεις γι’ αυτό;", απάντησα "Πόσο μακριά είναι τα αστέρια;". Πήγαινα στην Γ' ή την Δ' Δημοτικού και από τότε με φώναζε "καλλιτέχνη". Είχα πάντα μια ανάγκη να μεταφράζω τα πράγματα σε ένα άλλο σύμπαν, πιο προσωπικό, πιο καλλιτεχνικό.
Θα έλεγες δηλαδή ότι η επαφή σου με την τέχνη προέκυψε από μια έμφυτη ανάγκη;
Όσο περνάνε τα χρόνια καταλαβαίνω ότι τα ταλέντα είναι εγγεγραμμένα μέσα μας από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Όμως, υπάρχουν και κάποια που τα ανακαλύπτουμε στην πορεία και είναι εξίσου ισχυρά.
Πέρα από το ταλέντο, η σκληρή δουλειά μπορεί να αποδώσει εξίσου καρπούς;
Η σκληρή δουλειά είναι η προϋπόθεση των μεγάλων πραγμάτων. Χωρίς αυτήν μπορείς να φτάσεις κάπου, με αυτήν μπορείς να προσπεράσεις τα πάντα. Αλλά προαπαιτούμενο είναι ότι υπάρχει ένα ταλέντο, το οποίο είτε το έχεις ανακαλύψει είτε σιγοκαίει μέσα σου, αλλά υπάρχει. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να επινοήσεις, να το δανειστείς ή να πεις: "Τώρα θα γίνω ταλαντούχος". Είναι μια κατάσταση. Ταλέντο είναι να ανακαλύψεις το ταλέντο σου και ακόμα μεγαλύτερο ταλέντο είναι να εργαστείς πάνω σ’ αυτό.
Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα όσον αφορά την τέχνη;
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου η τέχνη ήταν παντού χάρη στον πατέρα μου και στα μεγαλύτερα αδέλφια μου. Θυμάμαι τον εαυτό μου σε πολύ μικρή ηλικία να βλέπω τα δάχτυλα του αδελφού μου πάνω στο κλαβιέ και να μαγεύομαι από τους ήχους που παράγονταν από τις κινήσεις του χεριού του. Αυτό το ταξίδι που ξεκινούσε από το πώς χτυπούσε τη νότα και έφτανε στο πώς εγώ την άκουγα με καθήλωνε. Άρα, το πρώτο ερέθισμα και προσωπικό βίωμα ήρθε πολύ πριν πάω σχολείο, από τον τρόπο που παρακολουθούσα τον αδελφό μου να παίζει πιάνο, και μετά φυσικά από τις παραστάσεις του πατέρα μου.
Ήσουν συνεσταλμένο παιδί ή μέσα σε όλα;
Ήμουν μέσα σε όλα. Πάντα με αφορούσαν οι άλλοι και το θέατρο βοήθησε αυτή μου την ανάγκη να την κάνω κάτι. Αν και οι πρώτες σπουδές μου ήταν στη μουσική, το θέατρο με βοήθησε πολύ περισσότερο, γιατί με ένωσε με τους άλλους και έτσι με οδήγησε στην πρώτη μου βαθιά επιθυμία: να συνδέομαι με τους ανθρώπους.
Αυτή η συνειδητοποίηση, η μετάβαση, έγινε με ευκολία;
Όχι, καθόλου. Τελείωσα το Μουσικό Σχολείο της Παλλήνης. Για ένα παιδί ηθοποιού το θέατρο αποτελεί λίγο ταμπού. Δεν το θέλεις... Σκέφτεσαι: "Αφού το κάνει ο μπαμπάς μου, δε θα το κάνω κι εγώ". Αλλά όταν έπρεπε λόγω των μουσικών μου σπουδών να βρεθώ πιο ουσιαστικά με κάποια κείμενα, ανακάλυψα ότι οι λέξεις κινητοποιούν τη φαντασία και τον ψυχισμό μου με έναν τρόπο που οι νότες δεν μπορούσαν να το κάνουν. Δεν επέλεξα τυχαία το θέατρο, έχω ανάγκη να μοιράζομαι, να συνυπάρχω, να ακούω, είναι κάτι που με κινητοποιεί και μου δίνει μεγάλη δύναμη.
Άρα, η πορεία σου προς το Εθνικό Θέατρο ήταν μονόδρομος...
Εμένα οι χώροι του Εθνικού Θεάτρου μου ήταν οικείοι. Ως παιδί αλλά και ως έφηβος έχω περάσει άπειρες ώρες στα καμαρίνια περιμένοντας τον πατέρα μου να τελειώσει την παράσταση. Ωστόσο, παρόλο που ένιωθα οικεία στο Εθνικό, δεν ήταν ένας εύκολος δρόμος. Προσπάθησα πολύ για να βρεθώ στη Σχολή του Εθνικού, με αποτυχίες και επιτυχίες, και πολύ γρήγορα ένιωσα κομμάτι μιας μικρής κοινότητας.
Στην πορεία σου έχεις ερμηνεύσει σημαντικούς ρόλους, έχεις συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες, αλλά έχω την αίσθηση ότι προτιμάς να αποφεύγεις τη δημοσιότητα, σαν να μη θέλεις να φαίνεσαι εκτός σκηνής.
Γενικότερα μου αρέσει η ησυχία. Υπήρξε μια εποχή, απ’ όταν ξεκίνησα στον χώρο και μέχρι πριν από πέντε χρόνια περίπου, που με αφορούσε σχεδόν αποκλειστικά το θέατρο. Πλέον έχω κάνει καταπληκτικές συνεργασίες τόσο στον κινηματογράφο όσο και στην τηλεόραση. Αυτό από μόνο του είναι κάτι που σε φέρνει περισσότερο κάτω από τα φώτα και, όταν πέφτει πάνω σου το φως, είναι και πιο εύκολο να σε εντοπίσουν! Είναι όμως μια φυσική συνέχεια των πραγμάτων και νιώθω όμορφα που τη βιώνω.
Η παράσταση Το ακρωτήρι, στην οποία πρωταγωνιστείς, πραγματεύεται τη νόσο Αλτσχάιμερ και πώς ένα ζευγάρι δοκιμάζεται όταν προκύπτει αυτό το σοβαρό πρόβλημα.
Το έργο "χρησιμοποιεί" το Αλτσχάιμερ για να πει μια ιστορία. Αυτό κάνουν στην πραγματικότητα τα μεγάλα έργα: σου ρίχνουν "δολώματα", κλείνουν το μάτι προς κάτι, αλλά οι προθέσεις τους είναι άλλες. Το θέμα του έργου είναι κάτι που απασχολεί πάρα πολλούς ανθρώπους. Πολλά σπίτια βιώνουν αυτό το δράμα ή παράγωγά του, απλώς στην Ελλάδα τα ζητήματα υγείας εξακολουθούν να είναι ταμπού, δε συζητιούνται προς τα έξω, γιατί θεωρούνται αδυναμία.
Τι ανακάλυψες για τον εαυτό σου κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της παράστασης;
Το κείμενο με συγκίνησε από τη στιγμή που το πρωτοδιάβασα. Επίσης, με συγκινεί σε κάθε παράσταση η ερμηνεία της Μαρίας Ναυπλιώτου. Τα πάντα στο έργο συνηγόρησαν στο να ανακαλύψω αυτό που πάντα ήξερα: ότι έχω μια βαθιά υπαρξιακή ανάγκη να είμαι εκεί για τους άλλους, τόσο ως ηθοποιός όσο και ως άνθρωπος. Κάθε βράδυ, όταν πηγαίνω στο θέατρο, πριν ξεκινήσει η παράσταση, σκέφτομαι τον θεατή και τη μυστική προσδοκία του να συμβεί κάτι. Αυτό είναι που ενεργοποιεί μέσα μου δυνάμεις, όχι με την έννοια της ευθύνης, αλλά της συμπόρευσης θεατή και ηθοποιού, μιας συνθήκης που παράγει κάτι καταπληκτικό. Όλα γύρω από το "μαζί" γυρνάνε. Εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.
Οι ήρωες του έργου δοκιμάζονται ανελέητα. Τελικά, οι αντιξοότητες μας δυναμώνουν ή μας σπάνε;
Ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να μετατρέπει τα προβλήματα σε εμπειρία. Και την εμπειρία σε πληροφορία και παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Η εξέλιξη του είδους μας, λοιπόν, περνάει και μέσα από τα προβλήματα, η δοκιμασία είναι άμεσα συνυφασμένη με την εξέλιξη.
Ποια είναι η άποψή σου για την εποχή όπου ζούμε;
Πιστεύω ότι ζούμε σε μια θλιβερή πραγματικότητα όπου παγιώνονται πράγματα που κάποτε ήταν υπό μεγάλη αμφισβήτηση και διαπραγμάτευση. Δεν αφορά πλέον την πλειονότητα των ανθρώπων να λύσουμε προβλήματα του παρελθόντος, να δούμε τι πήγε στραβά και να το διορθώσουμε. Με ανησυχεί πάρα πολύ αυτή η νέα πραγματικότητα που χτίζεται μπροστά μας και θα μεταφέρουμε στους επόμενους.
Τι είναι αυτό που σε ενοχλεί περισσότερο στην καθημερινότητα;
Η χυδαιότητα. Τη βλέπω παντού. Από τον τύπο που πετάει τα σκουπίδια του στον δρόμο μέχρι τον πολιτικό που βγαίνει και ξερνάει το τίποτά του, χωρίς κανένα κόστος. Η λέξη μπορεί να ακούγεται βαριά, αλλά, δυστυχώς, είναι μια κατάσταση πολύ διαδεδομένη. Η ζωή στην Αθήνα έχει γίνει ιδιαίτερα δύσκολη, αλλά δεν απασχολεί κανέναν η δυσκολία των ανθρώπων. Οι αριθμοί να είναι καλά και όλα τα άλλα τα βρίσκουμε! Ζούμε στην εποχή των αριθμών, το ζητούμενο είναι να βγαίνουν τα νούμερα που έχουν ορίσει κάποιοι. Είναι τρομακτικό αυτό!
Πιστεύεις ότι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν μπαίναμε στο ελάχιστο στα παπούτσια του διπλανού μας;
Πιστεύω ότι τα σχολεία θα έπρεπε να διδάσκουν την ενσυναίσθηση, την ευγένεια και άλλες αξίες που πλέον αντιμετωπίζονται σαν κάτι το "θεωρητικό". Τις έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη και θα έπρεπε να είναι κρατική μέριμνα να υπάρχουν στο "οπλοστάσιο" της παιδείας μας.
Πού βρίσκεις ηρεμία όταν τη χρειάζεσαι;
Στο χώμα, στη φύση, στη γη. Εμείς οι άνθρωποι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι προερχόμαστε από το φυσικό περιβάλλον.
Σύντομα θα σε δούμε στον ρόλο του Ελευθέριου Βενιζέλου στη σειρά που ετοιμάζεται για την ΕΡΤ. Πόσο μεγάλη πρόκληση είναι αυτός ο ρόλος για σένα;
Κατ’ αρχάς, θέλω να κάνω μια παρατήρηση: είμαστε ιστορικά αγράμματοι και περιμένουμε να διδαχτούμε ιστορία από ταινίες ή σειρές. Όμως, αυτά που βλέπουμε στον κινηματογράφο ή στην τηλεόραση είναι οι ερμηνείες της ιστορίας. Η ιστορία θέλει διάβασμα, προσωπική επαφή και περιέργεια. Η παντελής άγνοια της ιστορίας μας είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα πιο μεγάλα ελλείμματα και προβλήματα προοπτικής του τόπου μας και έχει γίνει σκόπιμα, γιατί οι άνθρωποι που δεν ξέρουν ιστορία δεν μπορούν να έχουν σαφή πυξίδα για το μέλλον.
Προσωπικά, μελετώντας τη σύγχρονη ιστορία, μένω ενεός ανακαλύπτοντας πόσα πράγματα επαναλαμβάνονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Ο Βενιζέλος αποτελεί για μένα ένα ιστορικό πρόσωπο υψίστης σημασίας και μια τεράστια πρόκληση σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Ο στόχος μου είναι να μπορέσω να αντλήσω πραγματικά στοιχεία και να τα εμποτίσω μέσα στο υλικό της φαντασίας μου, ώστε να γεννηθεί μια οντότητα καλλιτεχνική, όχι ιστορική, που θα βασίζεται ασφαλώς σε ιστορικά δεδομένα, αλλά δε θα είναι ένα πρόσωπο μίμησης, θα είναι ένα πρόσωπο ταύτισης. Αυτό επιθυμώ.
Διαβάστε Επίσης
Αν μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και να ξαναζήσεις μια στιγμή της δικής σου ιστορίας, ποια θα ήταν;
Να σου πω αλήθεια, καμία! Ανυπομονώ για όσα δεν έχω ζήσει ακόμα. Η μεγαλύτερή μου επιθυμία είναι να εξακολουθώ να δημιουργώ παρελθόν.
Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία το Sympan (Αιτωλικού 7, Πειραιάς, τηλ.: 212 1212577-8).
