Η εκδότρια της Madame Figaro, Ελένη Στασινοπούλου, επισκέφτηκε το Σάλτσμπουργκ και μοιράζεται μια σκέψη για τον σύγχρονο τουρισμό.
Ένα ταξίδι μου, που οργανώθηκε αυθόρμητα, με έκανε να συνειδητοποιήσω πως, όταν το focus μετακινείται από τις πρωτεύουσες στις μικρές πόλεις και από τις πιο προφανείς εποχές στις απρόσμενες, τότε σε περιμένει μια ιδιαίτερα ξεχωριστή εμπειρία. Το Σάλτσμπουργκ, όπου πήγα, είναι ένα καλό παράδειγμα. Μια πόλη δημοφιλής, αλλά ακόμη κρατημένη σε σύγκριση με την εξαντλητικά τουριστική Βιέννη.
Προσφέρεται για περπάτημα, για αργό ρυθμό, για εκείνη τη γλυκιά αίσθηση ότι μέσα σε λίγες ημέρες μπορείς πραγματικά να την καταλάβεις. Την άνοιξη μάλιστα έχει κάτι σχεδόν μαγικό. Τη μέρα που βγήκε ο ήλιος και η θερμοκρασία έγινε επιτέλους ανοιξιάτικη το Σάλτσμπουργκ μεταμορφώθηκε σε ένα πολύχρωμο μπαρόκ παραμύθι, με κάτι από Wes Anderson στη χρωματική του παλέτα και στη χαριτωμένη του ακρίβεια. Τα μπαρ και οι ταράτσες άνοιξαν, οι άνθρωποι κατέβηκαν στις όχθες του ποταμού για πικ νικ και η πόλη σού χάριζε την αίσθηση ότι βρίσκεσαι ακριβώς στο σωστό μέρος την ιδανική στιγμή.
Διαβάστε Επίσης
Αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα των μικρών πόλεων με ιστορία: τις περπατάς, τις μαθαίνεις, τις αποκωδικοποιείς, τις αγαπάς. Ακόμη και όταν πρόκειται για την αυστριακή τελειομανία, που συχνά μοιάζει υπερβολική, εδώ λειτουργεί υπέρ σου: κάνει την πόλη ιδανική αφετηρία για μικρές αποδράσεις στα περίχωρα.
Με λίγο ψάξιμο αποφεύγεις τις κακοτοπιές, όπως η διάσημη τουριστική παγίδα της περιοχής που ακούει στο όνομα "Χάλστατ". Ναι, είναι μια ζωντανή καρτ ποστάλ. Αλλά μπορεί να γίνει και ένα πραγματικό ναρκοπέδιο από επισκέπτες. Η λύση; Να πας μετά τις τρεις το μεσημέρι ή πριν από τις δέκα το πρωί. Και, πάνω απ’ όλα, να το προσεγγίσεις από τη λίμνη. Το ίδιο ισχύει και για τα λεγόμενα "must".
Για παράδειγμα, άφησε το προφανές μαζικό Sound of Music Tour και κατευθύνσου περπατώντας στην καρδιά της ιστορίας της Μελωδίας της Ευτυχίας, το Schloss Leopoldskron. Η υπέροχη αυτή έπαυλη, που συνδέθηκε με τους Von Trapp και υπήρξε κατοικία του Max Reinhardt, λειτουργεί ως ξενοδοχείο. Και δε χρειάζεται να μένεις εκεί για να το απολαύσεις. Μπορείς να το γνωρίσεις μέσα από μια ξενάγηση ή να το ζήσεις πιο ατμοσφαιρικά πίνοντας τσάι ή απολαμβάνοντας πρωινό στη σάλα του. Πολύ πιο έξυπνο από το να ακολουθείς απλώς μια τουριστική σημαία.
Βρες αυτό που δε γνωρίζουν πολλοί. Η λίμνη Fuschl, μισή ώρα μακριά, κρύβει ακόμα μία κινηματογραφική εμπειρία. Εκεί γυρίστηκε η Sissi, όπου το μεσαιωνικό Schloss Fuschl χρησιμοποιήθηκε για να αναπαραστήσει το σπίτι των παιδικών χρόνων της αυτοκράτειρας. Το κάστρο λειτουργεί ως ξενοδοχείο από το 1947, έχει φιλοξενήσει ιστορικές προσωπικότητες και σταρ και σήμερα ζει μια νέα ζωή ως Rosewood Schloss Fuschl.
Με μια εξαίσια συλλογή έργων τέχνης και με θέα στα σμαραγδένια νερά της λίμνης, είναι από εκείνα τα μέρη που σε κάνουν να νιώθεις πως το ταξίδι αποκτά ξανά βάθος, θεατρικότητα και μνήμη. Ίσως τελικά αυτό να είναι το ζητούμενο του σύγχρονου ταξιδιού: Όχι να λες ότι πήγες παντού, αλλά να αισθάνεσαι ότι είδες κάτι πραγματικά δικό σου. Όχι να κυνηγάς το προφανές, αλλά να επιλέγεις το πιο ουσιαστικό. Οι μικρές πόλεις, οι σωστές ώρες, οι έξυπνες παρακάμψεις. Εκεί βρίσκεται πια η πολυτέλεια.
